In de holding

Gelukkig waren we geacclimatiseerd door onze grote vriend Pablo dat het niet zo snel ging. Nu weten we niet beter. Gisteren zouden wij om 9 uur 's ochtend een briefing van hem krijgen, maar onze Slome Spaanse Slaper kwam op zijn gemak om 1 uur 's middags aanzetten...mensen! In de tussentijd alle loshangende bladen uit mij Aircraft Operating Manual ververst, zodat het er een beetje aannemelijk uitziet. Dit AOM moeten we, tezamen met enkele andere dingen, de komende dagen goed leren. Het AOM bevat dingen zoals vele checklisten (uit het hoofd!), specificaties, beschrijvingen en getallen van het vliegtuig.
Verder de laatste briefings gehad over Precautionary Landings, het weer en hoe je een vlucht moet voorbereiden. Toen kwam onze grote Amerikaanse Dramaqueen Fred zijn verhaal doen over zijn meesterwerk, BlueOne (hier uitgesproken als Blue EINS). BlueOne is een planningsprogramma, werkt simpel en is heel duidelijk. Een prima programma dus. Een groot nadeel, het werk enorm traag, als het werkt. Beste Fred ging het programma even de hemel inprijzen en gooide al zijn emoties erin. Gelukkig legde hij alles ook minstens 3 à 4 keer uit, heerlijk niet? De man was al half in paniek dat er iets fout zou gaan en heeft wel tig keer gezegd dat we onze 'Hobbs' goed moeten bijhouden en dat je na je vlucht je 'pouch' met onder andere de vliegtuigsleutels erin wél moet inleveren. Ik hoop dat deze man zijn rust goed pakt.
Onze dag zat erop en dus ook onze Groundschool, yeah! Nu was het een kwestie van onder andere je checklisten goed kennen en wachten om te mogen vliegen. Dan nog even de vraag, wanneer kunnen we vliegen? Dit vroegen we na op school en zal waarschijnlijk eind volgende week worden......eind volgende week! Ik had dus nog gemakkelijk een week langer thuis kunnen zitten, wat een heerlijke planning dames en heren. Ons plan was om in de tussentijd naar Las Vegas, San Francisco, Los Angles, Grand Canyon of iets dergelijks te gaan. Echter, er bestaat een kans dat enkele mensen eerder al kunnen vliegen. We kunnen dus niet weg, omdat je pas een dag van tevoren weet of je op het rooster staat. Nu dus wachten, leren en waarschijnlijk in het weekend nog wél een roadtrip maken. Onder voorbehoud uiteraard.
's Avonds nog met de gehele klas een barbecue gehad, waarna we nog met een stuk of twintig man de Hot Tub in zijn gegaan en verder zijn gaan chillen in het zwembad. Hoe heerlijk kan het zijn. Nu dus anderhalve week wachten. Voor de één vakantie, voor de andere gewoon wachttijd...ik wil beginnen!

Vervolg...

In het vorige bericht heb ik even snel verteld wat er allemaal gebeurd is deze week. Hier een wat uitgebreider verhaal, omdat we nu toch Internet hebben en ik niets te doen heb op deze vroege morgen. Eerst even wat foto's van het appartement en omgeving:

Onze echte Amerikaanse inloopkast

De slaapkamer van Tim en mij

Onze woonkamer (die inderdaad nog meubels e.d. nodig heeft)

Uitzicht vanaf het 'balkon'

Het zwembad

Ons appartement 1003

De werkelijke week begon op woensdag, toen we om half 9 met het busje opgehaald werden om naar school te gaan. Zowat iedereen had wel last van zijn jetlag en lag om 4 uur 's morgens al klaarwakker in zijn bed, na 5 uur slaap. Ach... de dag zou nog lang duren! Wij kregen onze eigen taxichauffeuse 'Brother Fifi', een gekke Amerikaanse dame die zegt wat ze denkt, een hekel heeft aan Indiërs (ja die zitten ook op onze school...de pinda's), zingt en danst terwijl ze rijdt en gewoon maf is, leuk maf! Zij werd af en toe wat afgewisseld door de ander, chauffeur Bob. Anyway...op naar school!

Wachten op het busje naar school

Op school werden we opgewacht door Kim Mitchell, de Student Administrator. Zij zou samen met de typisch Amerikaans kauwgom kauwende 'vingerafdrukafnemer' voor onze fingerprints zorgen. Gelukkig hebben we al stapels aan papieren in moeten vullen, zijn we naar het Amerikaanse consulaat gegaan, hebben we een klein interview gehad, vingerafdrukken af laten nemen, verschillende paspoort- en papiercontroles doorgelopen waar we ook werden ondervraagd (wat kom je hier doen? hoeveel geld heb je bij je? heb je voedsel bij je? heb je zelf je koffer ingepakt? waar ga je heen?). Dit kon er ook nog wel bij. Een drie uur lange zit waarbij ieder zijn vingerafdrukken opnieuw werden genomen, echt vingergymnastiek. De vingers werden mooi-roze-is-niet-lelijk gemaakt, vierdubbel afgenomen en de afdrukken werden gebakken. Deze vingerafdrukken moesten geverifieerd worden door TSA en dat is nog gelukt ook. Ik mag dus beginnen aan de praktische opleiding.

Het afnemen van vingerafdrukken

Om 12 uur zat iedereen met zijn roze vingers klaar om naar de Subways te gaan, één van Amerikaans Trotse Wereldwonderen. Bij de Subways kan je veel verschillende broodjes halen. Je gaat in de rij staan, zegt wat je wilt, op welk soort broodje, of je een halve of hele 'footlong' wilt, welke kaas erop moet, toasted of niet, welke soort salades en groenten ertussen moeten en uiteindelijk welke saus eroverheen moet. Verboden voor mensen die geen keuzes kunnen maken. Dan naar de kassa, je bekertje/beker/gigabeker pakken, zeggen wat je erbij wilt en wat voor broodje je hebt (hij komt ingepakt en wel aan bij de kassa) en betalen maar. Gelukkig gaat het maken van keuzes steeds sneller en het is het zeker meer dan waard!
's Middags nog een IT-briefing gehad en over het hoe en wat op school, waarbij wij ook de pasjes kregen waar we de school mee inkomen. Terug met dolgekke Fifi naar het appartement, het zwembad in, winkelen, eten en bijkomen van de nog aanwezige jetlag.

Donderdag was weer een dag met enkele briefings. We begonnen de dag echter met het maken van een toets over ons Operations Manual (OM), waarna we een briefing kregen van Training Manager Chris Haber en een briefing van Apartment Manager The Springs. Opnieuw naar de Subways, waarna een briefing van 'Captain' Jack David, de veiligheidsmanager, volgde. Veel had deze kauwgomkauwende Amerikaan niet te vertellen. Het ging er meer om dat de zonnebrand Bullfrog de beste was (omdat hij die gebruikte), dat katten kut zijn, coyote's cool zijn(omdat ze katten eten), je gepolariseerde glazen moet dragen voor het vliegen (iedereen adviseert het tegenovergestelde) en dat je een isolerend kleedje zoals aluminiumfolie mee moet nemen, zoals hij doet, voor eventuele noodlandingen (neem dan water mee). Ach...zo kwamen we onze tijd wel door.
Nu kwam onze 'Goldbadge' politieagent van Mesa Police Department zijn verhaal doen over wat wel en niet mag. Oke... wat vooral niet mag. Je mag hier dus niet zoveel, anders wordt je opgepakt, ga je de gevangenis in, krijg je een roze onderbroek met roze sokken en handboeien aan en krijg je verrot voedsel voorgeschoteld. Verder een erg grappige man met veel anekdotes en wat tips. Iets waar we wel de dag mee doorkwamen.

Vrijdag, de dag van de op vliegen gerichte briefings. Onze Spanjaard, Flight Instructor Pablo Caride, kwam zijn verhaal doen (en ook hij hield van een kauwgompje). Eerst werd ons gevraagd of we onze ATPL-theorie hadden afgerond, waarop het antwoord ja was, waarna alles nog eens haarfijn werd uitgelegd. Haarfijn en supersloom. Onze beste man ging erg langzaam door de al bekende stof en we liepen erg uit op het rooster, daar ging onze vrije tijd! Toen we volgens het rooster bijna klaar moesten zijn, waren we ongeveer op de helft. Gelukkig begon de Spaanse slowmotion door te krijgen dat het sneller kon. De andere helft van de stof knalde hij er even in een kwartier doorheen en waren we sneller klaar dan gepland. Hij kon het wel! Luxeprobleem of niet, we waren wel toe aan een frisse duik en wat vertier. Inderdaad, het was weekend!

De zaterdag begon met het vroeg opstaan om wat solovluchten bij te wonen. Christoph en Dick zouden solo gaan. Erg mooi om beiden voor het eerst alleen de lucht in te gaan, drie circuitjes te vliegen en terug te komen, waarbij ze door ons werden ontvangen. Volgens traditie wordt je stropdas afgeknipt door je instructeur, gefeliciteerd door alle mensen en gedragen richting de achterklep van de auto. Hiermee rijdt je naar het zwembad, waar je in uniform in wordt gegooid, waarna je een bommetje in de Hot Tub moet maken. Erg leuk om te zien! Later die dag hebben wij dus een auto en Internet geregeld. Dit duurde inclusief overschrijven, verzekeringen regelen en het installeren van het Internet tot aan het eind van de dag. Hierna lekker gechillt om ons klaar te maken op de volgende dag.

Onze auto

Zondag, wederom mooi weer, al begon het wat bewolkt. De komende 40 graden Celsius maakte dat wij met een groep van 9 personen gingen Tuben op de Salt River (die zoet is). Veel water en zonnebrand mee. Met negen tubes en twee tubes voor de koelboxen gingen wij het water op, aan elkaar vastgeknoopt. Hier zijn wij zo'n 5 uur lang met de stroom meegedobberd door de natuur. Levend verbrandend werden wij meegesleurd door de rivier met hier en daar een stroomversnelling. Erg veel lol gehad en veel mensen gezien. Aangezien het weekend was, zijn wij enkele honderden andere tubes tegengekomen. Allemaal jongeren die voor hun plezier kwamen. Een erg gezellige dag met een barbecue tot slot, waarna de aftersun goed nodig was.
Hierbij ook gelijk met de buren in contact gekomen. Wij hebben naast ons en boven ons buren, die beiden erg aardig en een beetje gek zijn, dus dat zit wel snor! Gelijk geregeld dat we wat meubels van de buren krijgen, dus ook dat is mooi.

Vandaag wederom een dag met briefings. Onze Spanjaard was ook weer van de partij en ging ons lange verhalen vertellen over stalls (het fenomeen waarbij de lift van het vliegtuig wegvalt en het dus niet langer 'vliegt'). Daarna gingen wij met onze geliefde Fifi richting Phoenix, voor de medische keuring bij Dr. Bryman. Een keuring die niet echt veel voorstelde. Allemaal een formulier invullen, plassen in een potje, een simpele oogtest (waar ik in Nederland een bril moet dragen, vinden ze dat hier niet nodig) door een assistente die zo uit een pornofilm lijkt te komen en tot slot nog even een kleine inspectie door Dr. Bryman, een erg aardige kerel die zelf ook aardig wat vlieguren heeft. Het wil zo zijn dat zijn praktijk naast de Domino's zit, dus werden er als lunch flinke pizza's gegeten, waarna we weer met onze Fifi op stap gingen. Zij wilde ons nog een leuke rijke buurt laten zien, dus zijn wij via deze buurt in Phoenix terug naar onze school op Falcon Field gereden. Helaas moesten we hier weer twee briefings van Pablo aanhoren, over Spins en ciruitjes vliegen.

Fifi rijdt ons wel

Wachten bij Dr. Bryman

Controleren bij de assisente

Fifi's tour door de villawijk

Daarnaast nog veel spullen gekregen, zoals een Aircraft Operation Manual, een Fuel Tester, wat handboeken, navigatiemiddelen, een eigen headset en meer. Vanaf nu wordt het nog even in de boeken zitten, nog één dag grondschool overleven en wachten tot we eindelijk mogen vliegen!

De gekregen spullen

Onhafhankelijkheid

Hopelijk moeten dingen vanaf vandaag beter gaan. Ons goddelijk nieuwe appartementje heeft nu een Internetverbinding en zijn eigen auto onder carport A-26 staan. We hoeven dus niet meer ergens buiten op iemand zijn netwerk mee te liften of aan mensen vragen of ze even voor taxichauffeur kunnen spelen. Een stuk onafhankelijker dus.

Een kaart van onze omgeving

Onze school

Het 'vakantiepark' waar we verblijven

De auto hebben wij van mensen uit onze pa-klas 7-2 overgekocht, die waarschijnlijk volgende week vertrekken. Het gaat om een Oldsmobile Aurora, een 3,5L V6. Comfortabel autootje voor de roadtrips die wel van elektronica houdt, zoals elektrisch verstelbare stoelen, een uitgebreide boordcomputer, cruise control, stoelverwarming (gelukkig is het buiten 40 graden Celsius), etc...

Deze week eigenlijk niet veel uitgevoerd. Veel op school gezeten, briefings aangehoord, uitleg gekregen over het hoe en wat op de school, bij de Subways geluncht, gewinkeld, op het zwembad rondgedreven of in de hottub gezeten en naar solovluchten van klasgenoten gegaan. Erg leuk om te zien hoe anders het er hier aan toe gaat. Ten eerste zijn bijna alle mensen hier heel vriendelijk en ook een beetje gek. Als ze je accent horen, gaan ze gelijk een gesprek met je aan. En inderdaad, een vooroordeel wat goed klopt, veel mensen eten (te)veel.

Het afnemen van vingerafdrukken

Op het platform

Ook de kleine dingen zijn een ervaring op zich, zoals de Walmart. Dit is een enorme supermarkt die werkelijk bijna alles verkoopt, van eten tot kleding en van wapens tot meubels. Voor kinderen een goede plek om verstoppertje te spelen, het is er gróót! Wat verder opvalt is dat alles hier op elkaar lijkt. Elk blok is precies één statute mijl (1609m) breedt en lang en alle huizen en gebouwen lijken op elkaar met bijna in elk blok wel een tankstation, supermarkt, Subways en dergelijke. Bijna alle gebouwen hier zijn laagbouw en de favoriete kleur van de Amerikanen is roze/beige. Elk gebouw heeft namelijk bijna die kleur.

Het platform

Wachten op het busje naar school

Guns kopen bij de Walmart

Starbucks!

Veel interessante foto's heb ik nog niet. Als ik er meer heb, zal ik deze zo snel mogelijk op deze Weblog gooien. Hier nog enkele foto's van onze zeer lang durende heenreis.

Trivianten tegen elkaar in het vliegtuig

Daar zitten ze dan...

De Express-trein richting ons vliegtuig

Tot en met aankomende dinsdag zullen we nog grondschool hebben. Daarna kan het vliegen eindelijk beginnen! Helaas voor ons zal dit vliegen waarschijnlijk uitgesteld worden tot en met volgende week maandag. Dit betekent dat we vanaf woensdag vrij zijn en wij deze tijd waarschijnlijk op gaan vullen met een roadtrip. Deze zal gaan naar Grand Canyon, Las Vegas, San Diego of Los Angeles. Klinkt erg mooi en ik heb er al echt zin in!

Mobiel nummer

Sinds gisteren ook maar even een mobieltje gekocht voor 30 Dollar, met 300 belminuten. Klinkt goedkoop, maar je betaalt dus ook voor elke minuut waarvoor je gebeld wordt en elke SMS die je ontvangt. Naar het buitenland bellen schijnt redelijk goedkoop te zijn. Daarnaast kan je als je in Nederland zit, goedkoop bellen via een servicenummer. Je betaalt dan iets van 2 cent per minuut extra, als servicekosten. Zoek op Google op 'goedkoop bellen buitenland' en je krijgt genoeg websites die deze service beschikbaar stellen.

Mijn nummer:
(001) 480 2345 179

Ik kan met dit nummer geen SMS ontvangen of versturen, stuur die dus gewoon naar mijn Nederlandse nummer.

De States!

Hallo daar. Hier dan mijn eerste bericht vanuit de States. Ik zal gelijk even zeggen dat de foto's wat later komen. Nu toch een kleine impressie van hoe het hier is en gaat.

Afgelopen dinsdag 2 september was het zover, we zouden eindelijk hierheen gaan. Om 3 uur 's nachts opgestaan, op naar ons Schiphol, gemeet met mijn klasgenoten en ingecheckt. Na afscheid te hebben genomen, vlogen wij op het laatste moment door de douane en zijn we richting het vliegtuig gegaan. Iets voor achten de lucht ingegaan, waarna een lange (en krapzittende) reis volgde. Deze ging naar Detroit, waarvan we door gingen naar Phoenix. De reis doorgekomen door films te kijken, met Amerikanen praten en multiplayer Trivianten via het entertainment systeem. Uiteindelijk om half 2 's middags (22.30 Nederlandse tijd) aangekomen, waar we door de rest van de klas werden opgewacht. Echt leuk om iedereen weer te zien. Klas 7-4 werd herenigd.
Op naar school met de auto, kamers geregeld, de buurt verkend en het zwembad in. 's Avonds met de klas en enkele mensen uit de klassen 7-2 en 7-3 uit eten geweest bij de Chili's. Wederom erg gezellig en leuk om iedereen te zien. Daarna nog even geshopt en snel op naar huis om te slapen. Het was nog maar 10pm, maar voor ons in Nederlandse tijd al 's morgens 7 uur...moe!
De volgende morgen (vandaag) op naar school om dingen te regelen: vingerafdrukken, pasjes, regeltjes, etc... Met de lunch gelijk in stijl naar de Subway gegaan. Verder onze dag wederom en uiteraard doorgebracht in het zwembad. Nu zit ik hier in het appartement van Michael, Nick, Dick en Jorrit, omdat wijzelf nog geen Internet hebben.

Wij zijn er nog maar kort, maar hebben het prima naar onze zin. Het complex waar wij zitten ziet er mooi uit (à la vakantiepark), de appartementen zijn zo goed als van alles voorzien en wij hebben voor onze deur een zwembad zitten, hoe heerlijk! Eigenlijk ook wel een must, want het is hier verschrikkelijk warm. Elke dag kunnen wij de pendeldienst nemen naar school, die eigenlijk best dichtbij is. Als het goed is komt er binnenkort wel een eigen auto!
Verder leuk om het Amerikaanse leven te zien. Alles is hier groot, overdreven en net zoals je in die films ziet. Als drinken neem je bij de Subway een beker (bekertjes kennen ze niet), die je constant bij mag vullen. Ons complex wordt omsloten door straten, 7-baans en 5-baans welteverstaan. Zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik moet nog genoeg voer hebben voor mijn volgende berichten (hopelijk mét foto's).

Hier alvast mijn adres. Mijn telefoonnummer komt iets later, want ik ga vanavond pas een mobieltje kopen bij de Walmart, die 24/7 open is (behalve met kerst) en bijna alles verkoopt (zelfs wapens).


1865 N. Higley Road, Apt. 1003
Mesa, AZ 85205
USA

Tijd om...

...voor even afscheid te nemen. Volgens planning zouden wij nu al in het vliegtuig richting de States moeten zitten. Doordat het vandaag Labor Day is, is onze vlucht verplaatst naar morgenvroeg. Zelf vind ik dit helemaal niet erg, aangezien is zo nog even wat tijd hier kan besteden... afscheid nemen enzo. Ik heb bijna mijn gehele 5-weekse vakantie in Zuid-Afrika doorgebracht.




Het grootste gedeelte van mijn rust- of wachtperiode heb ik dus op het Zuidelijk Halfrond doorgebracht, tezamen met twee klasgenoten Tim en Gijs. Hier hebben wij 3,5 week rondgetrokken door het land. Een erg veelzijdige vakantie. We hebben op veel verschillende plaatsen overnacht, zijn naar het Krugerpark geweest, hebben wandelsafari's gedaan, Mozambique voor één dag bezocht, zelf gevlogen in een Piper Cherokee Warrior, gedoken bij Sodwana Bay, privé natuur- en gameparken bezocht, vele kilometers gemaakt in ons rally-autootje (Ford Feest), geshopt in Johannesburg, gesnorkeld en gesandboard bij Kosi Bay, vele cocktails geprobeerd, een 3,5 meter lange python gevangen, een Animal Rehad Center bezocht, ... , ...
Afgelopen woensdagmorgen aangekomen, mijn koffers donderdagavond. Ach, scheelde weer slepen.






De laatste paar dagen lekker uitgerust, veel mensen bezocht, veel gedaan en mezelf klaargestoomd (*pling!*) voor de US of A. Afgelopen vrijdag een surpriseparty gehad van de familie! Het was erg gezellig en veel leuke cadeaus en verhaaltjes gehad. Echt een topavond en superleuk om iedereen nog even te zien...top! Iedereen nog bedankt.
Als het goed is heb ik veel mensen nu het adres van deze Weblog gegeven. Geef deze door aan mensen en laat een berichtje achter. Ik lees deze echt met veel plezier!
Ik ga al mijn avonturen hier plaatsen. Je kan jezelf inschrijven (aan de rechterkant), zodat je automatisch een bericht ontvangt als ik hier een update plaats. Laat maar even weten als dit niet lukt.
Als ik eenmaal in de States zit, zal ik een bericht plaatsen met verschillende contactgegevens.

Morgen spreken we (de jongste helft van de klas) om 5 uur 's morgens af, bij het Meetingpoint op Schiphol. Bijpraten, inchecken, afscheid nemen, laatste legale biertjes nemen en volgens planning om 8 uur met Northwest vlucht NW0039 vertrekken richting Detroit, waarvan we weer naar Phoenix doorvliegen.

Heet laatste bericht vanuit Nederland voor even, tot het volgende bericht vanuit het Westen!

Theotollah

Na 9 maanden theorie is het dan zover, ik mag mijzelf Theotollah noemen. Afgelopen week hebben wij door middel van vijf examens de theorietijd op de KLM Flight Academy afgesloten. Na de laatste toets, Instruments, was lang niet iedereen zeker of die wel door zou mogen naar Amerika. Gelukkig waren alle resultaten van onze klas positief (boven de benodigde 75%) en blijven de plannen voor Amerika ongewijzigd. Na onze naamplaten gekeerd te hebben, hebben we elkaar gefeliciteerd en was het tijd voor het volgende feestje: verhuizen.
Het schoonmaken, verhuizen, in- en uitpakken is wel een van de laatste dingen die je wilt doen als je je theorie hebt afgerond. Omdat we uit de kamers moeten en er in principe toch niets meer te zoeken hebben, is iedereen als een gek te werk gegaan. Het was tijd voor de grote opruimingsmissie Stofwolk. Het wil toevallig zo zijn dat we één van de warmste dagen hadden 'uitgekozen' om aan deze operatie deel te nemen, wat het wel erg vergemakkelijkte. Gelukkig kwamen mijn ouders met de Boedelbak aan, die volgestopt is met al mijn zooi, waarna we naar mijn oude werk zijn geboedeld om alles eruit te gooien.

Wel een raar idee dat de eerste groep overmorgen al de biezen pakt en richting de woestijn vertrekt. Het gaat dan ineens wel heel erg snel. Van school hebben we het Operations Manual gekregen die we door moeten nemen en waarover we getoetst worden. Aangezien ik volgende week maandag richting het verre zuiden ga, heb ik dan tijd zat om me in dat papierwerk te verdiepen. Nu eerst even tijd voor vakantie, voordat het echte werk gaat beginnen!

Voor wie nog geïnteresseerd zijn naar mijn prestaties, hier nog even een overzicht van mij behaalde resultaten.

De Vrije Woensdag

Vandaag is het woensdag in de examenweek en dat betekent een vrije (studie)dag! Mooi tijd om even een kleine update te geven van wat er de laatste tijd zoal gebeurd is.

Enkele weken geleden hebben we de theorie op school al afgerond door middel van toelatingstoetsen (die je moet halen om door te mogen naar het examen bij het CBR). Blok drie bestaat uit de vakken Operational Procedures, Mass & Balance, Instruments, Flight Planning en Human Performance & Limitations. Afgelopen maandag heb ik de toets voor OPS gehaald (96%) en gisteren de toets voor HPL (100%). Morgen volgt Mass & Balance met vrijdag als afsluiting FPL en Instruments.
Bij het afsluiten van de theorie hoort ook een laatste theoriedag. Deze dag is voor ons om eens op een andere manier naar school te gaan, níet in uniform en nóg minder serieus. Een erg leuke en grappige dag. Klein ongelukje: een groot schilderij in het trappenhuis is ietwat uitgelekt door onze waterpret, sorry school!

Foto's van de laatste schooldag:

Foto's van het vijveren van een leraar, Dhr. Steeman:


Daarnaast is er enkele weken geleden weer een Boeing 747 hier langsgeweest! Normaal komen deze hier niet, omdat ze hier (bijna) niet kunnen landen en opstijgen. Toch komen hier vaker grotere toestellen van de KLM langs om verschillende instrumenten te testen. Een tijdje terug was het weer zover.


Wij stonden met ongeveer 100 man de 747 op te wachten, met de hele provinciale weg aan weerszijden volgeparkeerd. Na lang wachten zagen we de 747 eindelijk in de verte aankomen. Hij maakte een approach en op het laatste moment ging hij in de zogenaamde go-around, trok hem redelijk stijl omhoog en draaide hem vol op zijn linkerkant, om nóg een nadering te maken. Supermooi om zo'n groot toestel op zo'n klein veld te zien, te horen en te voelen!
Daarna hebben we nog een BBQ gehad die door school geregeld was. Er stond een cateringteam klaar die voor 200 man ging BBQen. Eten en drinken op de kosten van school, erg gezellig en altijd goed!

Tot slot nog even een paar foto's van Schiphol-Oost, waar ik vorige week nog even langs ben geweest met Tim en Eelco.