"Student Pilot First Solo"

Als eerste heel erg bedankt voor alle leuke berichten die ik heb ontvangen. Supertjes! Leuk dat jullie de tijd nemen om mijn werkstukken te lezen en berichten te plaatsen. Zelfs een bericht vanuit Singapore, groeten terug vanaf de andere kant van de wereld!

Om 4 uur vanmorgen ging de wekker af. De dag waar ik lang op heb zitten wachten was aangebroken. Hetzelfde ochtendritueel werd weer halfslapend afgegaan: toilet, douchen, uniform aan, schoenen aan, deo, geurtje en het haar doen. Dat alles zo stil mogelijk, aangezien onze Tim nog in der dromenlanden zat. Toch was er iets anders deze morgen. Sinds tijden moest ik weer een stropdas om. Deze stropdas heeft na 9 maanden trouwe dienst tijdens de theorietijd hier alleen maar in de muffe inloopkast gehangen voor de solovlucht, met een back-up stropdas nog in de verpakking.
Er werd ontbeten, de weatherbriefing werd gemaakt en ik moest nog twee keer een Mass&Balance doen. Tussendoor werd er wat op het Internet rondgestruind en geMSNt. Om 5 uur naar de poort van The Springs gelopen, waarna het busje spoedig kwam. Hier tezamen met al wat Indiërs en Belgen ingepropt, inclusief de grote Jeppesen Flightbags. Op naar school!

Op school ingelogd, mijn voorbereidingen nog even doorgekeken, de kist gepreflight in het donker en de administratie voor deze solo even gereed gemaakt. Al het papierwerk moet namelijk wel kloppen voordat je solo mag, met de vele handtekeningen compleet. Ik had er zin in!
Iets na zessen kwam Mr. Vascak op school aan, waarna we gingen briefen. Het weer was meer dan prima en de lucht kon niet anders dan mooi stabiel zijn rond deze tijd. Hij heeft mijn pre-solotest nagekeken - deze test gaat over allerlei dingen m.b.t. procedures, het vliegen en het vliegtuig - waarna ik en hij er klaar voor waren. Sleutels pakken en op naar de kist. Het was al een week geleden dat ik met Mr. Vascak heb gevlogen, dus ik zou hem eens wat laten zien.

De vlucht ging zoals een alledaagse vlucht, alleen dan een stuk korter. Wij hebben 3 circuitjes gevlogen, met een touch and go, een 'full stop - taxi back' en een 'full stop - terminate'. Na de laatste landing taxiede ik terug naar de ramp, richting de hangaar van Sabena. Daar stonden de eerste klasgenoten al klaar, gewapend met camera's, videocamera's en scanners om met de toren mee te luisteren. Ik parkeerde het vliegtuig vlak naast hen en zette de motor uit. Vascak tekende enkele 'endorsements' (toestemmingen) en mijn medical. Hij stapte uit en liet mij alleen met mijn Archer. Helemaal alleen...



Daar ging ik dan, alle rituelen als checklisten af, maar dan zonder iemand die een oogje in het zeil hield. En dat voelde prima! Ik was klaar om weg te taxiën, terwijl het naast mij redelijk druk werd qua klasgenoten. Ook dat voelde prima! Klaar om me bij Ground aan te melden.

Sven: "Falcon Ground, Archer 4140W Student Pilot First Solo, Parked at the Sabena ramp, Ready to taxi with information Delta."
Ground: "Archer 40W, Taxi to the runup-area en advise when complete."
Sven: "Taxi to runup and will advise, Archer 40W."


Wegtaxiën, even zwaaien en mijn runup gedaan, waarna ik klaar was om naar Runway 4 Right te taxiën. Onderweg zag ik een hele stoet aan klasgenoten zich verspreiden over de ramp, om te kijken, te filmen en foto's te nemen. Fijnzo! Bij de 4R aangekomen, nam ik contact op met de toren op 124.60.

Sven: "Falcon Tower, Archer 4140W Student Pilot First Solo, Holding short at runway 4 Right for closed traffic, Full stop - taxi back."
Tower: "Archer 40W, Runway 4R, Cleared for take-off, Make right traffic."
Sven: "Runway 4R, Cleared for take-off, Right traffic."

Ik voerde snel - al taxiënd - mijn 2nd Part Before Take-off Checklist uit en keek of er geen verkeer aankwam. Oplijnen op de centerline, de Throttle vol naar voren en rollen maar. Kijken of ik genoeg power had en de 'rotation' uitvoeren op 60 knopen. Daar gingen we, voor het eerst alleen take-off. Hoe heftig voelde dat! Ik maakte mijn circuitje zoals altijd, deed mijn procedures, hield een crew-briefing (tegen mijzelf) en voerde de checklisten uit. Daarna kwam hetgeen wat ik altijd al had willen doen, alleen landen!

Take-off!

Het was een mooie morgen, met wat altocumulus hoog in de nog half paarsgekleurde lucht. De lucht was stabiel en op final kwam de wind bijna recht van voren. Afijn, ik was mooi uitgelijnd en voor mij lag waar ik moest zijn, Runway 4R. Ik daalde via de glideslope naar de runway, "500ft: Cleared" en "200ft: Runway Clear". Klaar om te landen! Met mijn snelheid op 70 knopen, flaps vol uit op 40 graden en een klein beetje power daalde ik richting de blokken op de baan. Vlak boven de baan de neus iets optrekken en zachtjes landen met de achterwielen, heerlijk! Een prima landing en Sven was tevreden. In plaats van gas geven en weer opstijgen, moet je bij je First Solo terugtaxiën en opnieuw take-off gaan. Hier gehoorzaamde ik maar aan en taxiede ik terug richting de Hold-shortline voor Runway 4R.

Approach met landing

Zo heb ik uiteindelijk drie take-offs en landingen gemaakt. Mijn eerste landing was erg netjes en zachtjes. Bij mijn tweede landing raakte ik zachtjes de grond, waarna ik weer iets opsteeg om weer te landen. Niet zoals het hoort, maar toch nog netjes en de landing was zacht. De laatste landing was meer dan prima en leek op een Soft Field landing.




Aangezien de laatste landing een Full stop - Terminate was, kon ik na het verlaten van de runway terugtaxiën naar de Sabena ramp. Naast mij zag ik alle klasgenoten naar de standplaats van mijn vliegtuig snellen. Eenmaal daar aangekomen zette ik de motor uit en handelde ik mijn checklisten af. Mike van Dispatch opgeroepen dat ik 'Back on the ramp' was, waarna inmiddels alle klasgenoten en Mr. Vascak de 40W omsingeld hadden. Ik stapte uit en kon een luid applaus in ontvangst nemen, yeah! Nu was het aan Mr. Vascak om mijn stropdas af te knippen, volgens het ritueel. Daarnaast mag je ook de grond niet meer raken, waardoor ik de felicitaties op de vleugel in ontvangst kon nemen, waarna men mijn Archer met mij erop in de parking duwde.

Ik werd richting de auto gedragen en ik de kofferbak gestopt. De klep ging dicht en een wilde rit richting The Springs volgde. Daar aangekomen moest ik wederom gedragen worden, richting het zwembad. Inderdaad, een frisse duik zou spoedig volgen! Aan de rand van het zwembad werd ik bovenhands - in uniform en al - in het water gegooid, waar ik in een sierlijke beweging in belandde. Ik herinnerde mijn eerste zwemles met kleding aan nog, alleen voelde dit een stuk prettiger. Volgens ritueelstandaarden heb ik een 'holding' rechtsom gezwommen, waarna ik met een bommetje in de Hot Tub belandde, waarvan de jetstreams op volle toeren draaiden om bubbels te blazen. Dit voelde heerlijk en relaxed!

Het 'vijveren'

Na genoeg genoten te hebben, ben ik naar huis gelopen/gedropen, waar ik mijn natte uniform uithing en een lekkere warme douche nam. De dag was nog vroeg, maar het was al een heerlijke! Een uurtje later ben ik via de Jamba Juice richting school gedaan om de benodigde papieren in te vullen en heb ik de rest van de dag besteed aan het verzamelen van filmpjes en foto's en het bekijken daarvan. Daarnaast gewoon heerlijk gerelaxed. Vanavond zijn wij nog uit eten geweest bij de Red Lobster, aangezien Gijs om dezelfde tijd als mijn solo zijn D11 check gehad en gehaald heeft. Gefeliciteerd Gijs! Bedankt voor het eten, hoewel je deze zelf niet kon betalen, aangezien jouw creditcard over zijn limiet heen zit...

... net als de mijne!

De komende tijd ga ik druk aan de slag met het filmmateriaal om de solofilm te maken. Het moet een mooie worden, dus dit kan even duren!

Vooruitgang!

Goedendag lezers. Het was wederom een zware en stressvolle week. Om een erg lang verhaal erg kort te houden, ik had gisteren uiteindelijk mijn Check.

Deze Check zou ik hebben met Mr. Sundby, de instructeur van Tim en Gijs. Het schijnt een vreemde kerel te zijn met rare ideeën. Ik zag de bui inderdaad al hangen...ik weer! Er zijn zoveel instructeurs en Sven krijgt een instructeur die door anderen als 'idioot' omschreven wordt, Fijn!
De dag van tevoren had ik mezelf goed voorbereid. Als eerste had ik in de morgen een vlucht met Mr. Wilson, tijdelijk een andere instructeur om een second opinion te krijgen. Deze vlucht ging heerlijk, gewoon heerlijk. De beste man heeft mij moed ingesproken en ik was stomverbaasd om te zien hoe het óók kon. Het was niet eens mijn eigen instructeur, maar deze man behandelde mij als zijn kind. Hij sloeg een arm om mij heen, zij dat ik het kon en dat ik zijn project zou worden, prima dus! De vlucht ging zoals gezegd ook echt heerlijk. Alles verliep soepel en tot en met de landing ging alles foutloos. Als ik mijn zogenaamde '200ft-callout' had gedaan, was het bijna perfect volgens de man... perfect bestaat niet. Toen ik voor het eerst mijn vliegtuig (zo stijlvol en smooth) aan de grond zette, bewoog de man zich naar mij toe en hing daar met zijn 250 pond aan mijn schouders. Inderdaad, deze man omhelsde mij omdat het zo goed ging. Dit terwijl ik nog take-off moest gaan (het was een touch and go), dus ik het vliegtuig nog in bedwang moest houden. Hoe heerlijk voelde dit! Hierop volgde de ene heerlijke landing na de andere, prima!
Na de vlucht had deze man er geen twijfel over dat ik gewoon prima kon vliegen. Dit heeft hij dan ook aan de Training Manager verteld, wat mij nog meer goed deed, aangezien Mr. Wilson ook wel wat aanzien heeft hier. Ik was (weer) klaar voor mijn Check en ik had er zin in!
In de middag - voor de zoveelste keer - lopen leren, om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op mijn check. Ik zou en moest deze halen!

De volgende dag zou ik om 11.00LT met Mr. Sundby dan mijn Check hebben. Redelijk goede tijd: ik kon 'uitslapen' en het zou nog niet heel erg turbulent zijn. De gedachte aan de instructeur maakte me er dan niet vrolijker op, maar ik probeerde mijn gedachten zoveel mogelijk bij de fijne vlucht van de dag ervoor te houden. Thuis mijn Mass&Balance en mijn Weatherbriefing gemaakt en op naar school. Daar nog even de laatste dingen doorgenomen en de nodige voorbereidingen getroffen, nu was het wachten op Mr. Sundby. Deze kwam op tijd terug van zijn vlucht met Gijs, waarna ik met hem ging briefen. Een aardige man die wel vreemd overkwam. Het kwam erop neer dat we alles gingen doen volgens de check, aangezien dit een volledige recheck was. Dit hield in dat ik bijvoorbeeld ook buiten het circuit moest gaan en daar dan weer een Practice Forced Landing moest laten zien. Eigenlijk had ik hier helemaal geen zin in, want ik wilde gewoon laten zien dat ik goed kon landen en de rest was eerder al meer dan prima bevonden.
Deze man keek niet eens naar mijn Mass&Balance en Weatherbriefing én ik kreeg geen oral (mondelinge toets over van alles en nog wat). Ik ging de kist preflighten, hij ging Gijs debriefen en daarna waren we klaar om te gaan. Hetzelfde verhaal als altijd volgde: crewbriefing, checklisten, runup, taxiën en de toren oproepen. Via runway 4R opgestegen om in het circuit te blijven voor runway 4L. Ik heb mijn landingen gedaan en deze man begon nog wat raar commentaar te leveren. Zo zou ik mijn circuitjes te wijd maken (ik was prima!) en waren mijn landingen te 'flat'. Toen ik mijn circuitjes wijder ging maken, haalde ik de runway niet toen ik via de Glide-In zou landen. Hierbij trek je op downwind je gas dicht en zweef je richting de runway. De toren vroeg bij het volgende rondje of ik dichterbij wilde blijven. Dankuwel toren!
Mijn landingen waren ook te flat? Ik vond het geen perfecte landingen en was er zelf niet tevreden mee nee, maar te flat? Het kon inderdaad mooier, maar flat? We hadden nog niet alles gedaan en we zouden een full stop maken. Waren we al klaar dan? Daar kwam bij dat hij de laatste landing ging doen, om het voor te doen. Ik zag de bui al hangen, ik was gezakt. Maar het ging toch prima? Om er het beste van te maken, wilde ik nóg een landing doen, wat hij prima vond.


Zijn beurt om de landing te laten zien. Bij het flaren gaat het er dus om dat je vlak boven de baan je neus rechttrekt, zodat je ongeveer 1 meter boven de baan zweeft. Aangezien je geen gas meer geeft, zal je steeds iets dalen, waarbij je de neus weer iets omhoog trekt. Zo blijf je nagenoeg op dezelfde hoogte, rem je af en zal eerst je main gear de grond (zachtjes) raken.
Hij kwam aan via de glideslope en trok vlak boven de baan zijn neus omhoog. Dit deed hij echter iets teveel, waardoor hij weer begon te stijgen (dit wordt 'balloonen' genoemd). Aangezien er geen gas meer openstaat, rem je zo snel af, waardoor je als het ware uit de lucht valt. Dit gebeurde dan dus ook en de man landde best wel hard op de baan. Hij landde op zijn achterwielen en inderdaad niet flat, maar daar is ook alles mee gezegd. Moest ik zo landen!? Een slechte landing kan gebeuren, maar als je daarna nog zegt dat het goed gaat en dat het zo moet, pff!
De laatste landing heb ik op mijn eigen manier gemaakt. Netjes zacht en de neus iets minder omhoog om het balloonen tegen te gaan. Ook wel 'flat' genoemd door Mr. Sundby. Flat landen houdt in dat je op de drie wielen tegelijk landt, wat mij niet overkomen is.

Ik heb alles netjes proberen af te maken en toen we stil stonden gelijk gevraagd of ik het gehaald had. "No, no, noo......you did allright". Lekker tegenstrijdig, maar ik had het dus gehaald? Ik was er nog niet zo zeker van, aangezien ik de man maar apart vond. Toch had ik echt wel goed gevlogen, al vond ik het onder mijn eigen standaard. Bij de debriefing bleek dat ik het gehaald had,... eindelijk, EIN-DE-LIJK. Met een heerlijk vrij gevoel ben ik het weekend ingegaan, heb ik mijn instructeur gebeld en heb ik Mr. Wilson een dankmailtje gestuurd.
Die avond zijn wij uit eten gegaan bij Anzio's Landing. Een redelijk chique restaurant, aan de runway van Falcon Field, waar je ook met je vliegtuig of helikopter kan parkeren! Prima eten gehad en diezelfde avond zouden Tim's moeder, tante en zusje Marjolein komen. Erg gezellig en leuk om die mensen hier te hebben.

Nu wordt er vooral gechillt en wordt het tijd om morgen solo te gaan. Hier heb ik enorm veel zin in en ik kijk er dan ook erg naar uit. Eindelijk gaat het dan gebeuren, zonder die instructeur naast je. Dat moet wel een opluchting zijn en een enorme kick geven!
Morgen horen jullie hier meer over en zal ik mijn verhaal afmaken. De tijd dat ik vlieg is al bekend, 's morgens om half 7. Een prima tijd. Jammer voor de rest, want die moeten ook allemaal vroeg hun nest uit om te kijken! De echte die-hards die mij via de radio live willen horen tijdens mijn solo, dat kan.
Hier de uitleg:

Open Internet Explorer (andere browsers werken waarschijnlijk niet)
Ga naar http://www.squawkvfr.com
Klik links op 'Falcon Field Airport'
Klik rechtsonder op de radio

Hier zul je mij kunnen horen. Vanaf ongeveer 7 uur lokale tijd, dus 16.00 Nederlandse tijd ben ik te horen, dit kan uitlopen. Als je mijn stem niet herkent, ik zit in de Archer 4140W, ook wel Archer 40W genoemd en zal soms de term 'Student First Solo' gebruiken.
Jammer aan deze website is dat de helft van de transmissies wegvalt.

Neonstad Las Vegas!

We zitten hier al langer dan een maand en zijn nog niet erg ver van ons 'The Springs' gekomen. Hooguit ergens shoppen of mensen van het vliegveld afhalen. Aangezien bijna alles hetzelfde lijkt, heb je al helemaal niet het gevoel dat je 'reist'. Tijd dus om naar een ander stuk van de woestijn te dwalen, .... op naar Las Vegas!

Zaterdagmorgen moesten er eerst als een gek vluchten worden gecancelled. Er kon niet gevlogen worden, aangezien de wind te sterk was. Op zich prima, konden wij even weg uit Arizona. 's Morgens vroeg boodschappen gedaan bij de Walmart. Er werd veel eten en snoep gehaald met vele liters, of beter gezegd gallons, water voor onderweg. Aangezien we hier 'in the middle of the f*cking dessert' zitten, is dit zeker geen overbodige luxe. Boekje mee, kaart erbij, een extra t-shirt en dichte schoenen in de tas en 'doei' zeggen tegen Phoenix, weg waren we! Met twee auto's zijn wij met z'n zessen vertokken: Roy, Jasper, Eelco, Gijs, Tim en ik.


Via Interstate 10 door Phoenix gereden, de 101-loop op en via Route 60 het miljoenengebied verlaten. Daar voor ons lag heel wat kuub zand, rots en zand. Vooral veel zand. De ene statute mijl vloog voorbij, waarop de volgende volgde. We zaten vol energie en de tijd ging snel voorbij. Ik heb nog nooit een weg gezien die zo recht en lang is en als je recht voor je kijkt kan zien waar je over een half uur of drie kwartier pas bent! Leuk om mee te maken en de mooie rotsformaties voorbij te zien schieten. Onderweg kwamen we nog wat kleine dorpjes tegen, vele trailers in 'the middle of really nowhere' en volgde cactus na cactus. Vraag: wie wil hier nou wonen? Wij hebben ook geen idee.

Onderweg door de woestenij. Op het onderste plaatje is aan de linkerkant een nog niet ver ontwikkelde 'Dust Devil' te zien. Een soort tornado van stof, die je hier dagelijks ziet, mits de lucht instabiel is.

Na heel wat mijlen brandstof te hebben verspild, kwamen we bij het een sightseeing point die we mooi mee konden pakken: de Hoover Dam. Een enorme constructie, waarbij ze ook niet op een tonnetje beton meer of minder hebben gekeken. De dam is werkelijk enorm en bovenlangs is het versierd met vele stroomkabels. Jazeker, de dam heeft ook nog nut: het wekt stroom op. Daarnaast móet je er wel overheen rijden, wil je in de staat Nevada komen. Files gegarandeerd.

De afgrond van de Hoover Dam en de brug over de Hoover Dam in aanbouw (ook op Discovery Channel te zien)

Toen de fotoshoot af was gelopen zijn we verder gegaan. Na een kleine 30 mijl gingen we een heuvel over, waar voor ons ineens in de woeste woestijn een enorme stad lag. Dan denk je toch: wiens idee was het om hier ooit te beginnen met zijn huisje?


Het uitzicht was super en tussen al het zand lag daar die immense stad, uitgestrekt en wel met in het midden volgroeid met wolkenkrabbers: The Strip. De afslag 'Las Vegas Boulevard' genomen, welke je zo de zogenaamde 'The Strip' binnenleidt, het stukje Las Vegas Blvd. waar alle casino's aanzitten. Ons hotel zat helemaal aan de zuidkant van deze straat, terwijl wij aan de noordkant deze weg opgingen. Ik ben Utrecht gewend, maar dít reed echt niet door. Een achtbaansweg vol met de meest grote en luxe auto's voerde je langs alle casino's en stoplichten. De limo's zoals wij die kennen rijden hier niet en een Hummer is geen Hummer; het is een Limohummer. Groot, groter grootst. Eigenlijk helemaal niet erg dat we telkens stil stonden, wij kwamen ogen tekort om alles te bekijken: de hordes mensen, de meest luxueuze auto's en de enorme gebouwen met de aankleding daarvan. Toch kwam alles bekend voor. Zijn we hier eerder geweest? Inderdaad, het lijkt net een film!


Uiteindelijk lag daar links van ons het hotel/casino/winkelcentrum/parkeergarage/eetboulevard waar wij moesten zijn, 'Planet Hollywood'. Via de achterkant naar binnen gereden richting de Valet Parking, waarbij jij uitstapt en de auto wordt weggebracht. Er stonden hier alleen zoveel auto's voor in de rij, dat wij puur Hollands onze eigen auto gingen parkeren. Plekje gevonden in de saaie en grote parkeergarage en naar binnen gelopen. Hier liepen we opeens in een grote Shopping Mall die niet zielig aangekleed was. Glas, marmer, luxueuze shops, bling-bling, een nagemaakte straat compleet met 'lucht', waardoor het écht leek of je buiten liep, etc.. Eerst moesten we helemaal naar de voorkant lopen via de Shopping Mall, het casino naar binnen, daar achterin een roltrap vinden en naar de receptie toe. Inderdaad, dit was volgens mij puur op Valet Parking gericht en zijn er weinig gekken die dat hele 'end' lopen.
In deze Mall nog snel de H&M binnengelopen om een vest te kopen, want wat was het koud hier in de woestijn! Niet normaal.

De aankleding van de Shopping Mall van Planet Hollywood

Bij de incheckbalie hebben wij onze pasjes gekregen om de kamer binnen te komen, waarna wij de lift pakten die ons naar de 24e verdieping schoot, dat ging snel! Oren klaren en de kamer opzoeken. Elke verdieping ziet er hier precies hetzelfde uit en op elke verdieping raak je weer je oriëntatie kwijt, aangezien alles hetzelfde is. Wij waren nog nuchter en hadden er al moeite mee. Op die ene avond zijn wij vaker het verkeerde gangpad of richting ingelopen dan de goede.
Uiteindelijk de kamers gevonden die vlak naast elkaar lagen en even de kamer bekeken, die was prima! Twee Queensize bedden per kamer, erg veel ruimte, netjes aangekleed, een grote badkamer met een enorme spiegel, een groot breed plasma-televisiescherm.... en wij hadden het goedkoopste van het goedkoopste! Nevermind, snel iets nettere kleding aangedaan en wat eten naar binnen gepropt, aangezien we over een kwartier bij een show aanwezig moesten zijn waar wij kaartjes voor hadden gekocht. Ze hadden blijkbaar in ons enorme complex nog een gaatje over om een compleet theater in te proppen.
Waar het hier in Vegas om draait, is het zoveel mogelijk mensen trekken. Hier wordt werkelijk alles voor uit de kast getrokken, zoals een enorme fonteinenshow (het Bellagio) voor je casino, een achtbaan door je casino, een enorme toren op je casino (The Stratosphere), een oerwoud in je casino, een dolfijnenbasin bij je casino, etc... Daar hoort natuurlijk ook de meest extravagante show bij, dus elk casino probeert de beste artiesten en shows naar binnen te halen. Zo gingen wij naar STOMP met de show 'STOMP OUT LOUD'. 80 Dollar per persoon lichter gingen wij naar binnen, waar wij mooi in het midden zaten voor de show, prima dus!
STOMP bestaat uit een groep mensen die met allerlei materialen muziek maken, zonder speakers, versterkers of iets dergelijks. Hier zit een hele show aan vast met goede humor, waarbij de performers op de meest vreemde en uitbundige manier echt hele lekkere krachtige muziek maken. Het is moeilijk om te beschrijven hoe het eraan toegaat, maar het was zeker vet en wát een muziek kwam daar van af zeg!

Zie YouTube voor een voorbeeld van STOMP: http://www.youtube.com/watch?v=n-_mUAhzhkg&feature=related


Na de show was het gelijk als een malle door om de rest te zien, Vegas himself! De avond was gevallen en Vegas komt (nog meer) tot leven. Eerst nog even bij de 'Blondies' uit eten geweest, waar wij in heerlijke loungestoelen ons eten opgediend kregen. Wegdommelen kon prima hier, maar daar was geen tijd voor, er viel nog veel te zien! De rekening betaald en op naar The Strip. Buiten gekomen werden we omgeven door lichtjes, vele lichtjes. De nodige foto's werden figuurlijk geschoten en daar begon onze wandeling door de Amerikaanse lichtstad. Wij zijn begonnen bij het Bellagio, wat schuin tegenover ons hotel lag. Het Bellagio staat vooral bekend om zijn fonteinshow, die ook groots is. Voor het Bellagio ligt een vijver vol met buizen en pompen die elk kwartier telkens een verschillende show op verschillende muziek verzorgen. Wij hebben drie shows aanschouwd, waarna wij het Bellagio zelf in zijn gegaan. Leuk om op de plek te lopen waar bijvoorbeeld ook de film Ocean's Eleven grootendeels afspeelde. Overal knipperen lichtjes, hoor je plingelende geluiden van de geldmachines en hoor je mensen roepen en juichen. Wat een leven heerst er daar zeg. Zo zijn wij nog veel meer casino's afgelopen. Van binnen lijken ze allemaal op elkaar: groot, veel gokmachines, dezelfde geluiden en je verdwaald wederom gemakkelijk. De één heeft net een ander thema dan de ander, de buitenkanten verschillen heel erg en elk casino heeft weer wat aparts om mensen te trekken. Kortom, in ieder geval genoeg bekijks.
De avond op deze manier gevuld met het bekijken van onder andere The Stratosphere, The Venetian, Bellagio, Mirage en de Caesars Palace. De hele strip 's nachts nogmaals afgereden, zodat we in ieder geval elk casino van buiten gezien hebben (denk aan New York New York, MGM Grand, Excalibur, Trump, Treasure Island, Paris, Circus Circus, etc...). Als je dit alles hebt gezien, besef je wel dat die standbyknop gewoon aan kan blijven staan. Wat heeft die energiebesparing zo nog voor nut? Gelukkig voor hen is daar de Hoover Dam nog.

Een 'streetview' met daaronder New York, New York. Het onderste plaatje kan bekend voorkomen. Hier speelde Ocean's Eleven af, het Bellagio.

Mijn poten waren kapot en ik kon ook wel wat slaap gebruiken. De twee Red Bulls waren aan het uitwerken en het bed riep. Wat sliepen die bedden daar toch heerlijk! 's Morgens vroeg wakker gebeld of wij naar de solo van Rufus konden. Nee dat kon niet, wij zaten 'way up north'. In de Shopping Mall zijn wij wezen ontbijten, waarna wij naar The Stratosphere gingen, de toren die op het gelijknamige casino staat.
Wij kochten een ticket voor de toren, plus twee rides op een attractie. Op naar de toren, waar wij in de rij moesten staan voor de controle met metaaldetector. Straks heeft er een of andere gek een kettingzaag bij zich om die toren om te zagen. Je kon trouwens 10 Dollar betalen om voorin de rij te mogen staan, hoe bizar, hoe Amerikaans. Een foto laten maken - die na afloop tegen een goede vergoeding af te halen viel - en de dubbeldekker lift ingestapt. Deze schoot ons richting de top van de toren, waar je een enorm mooi uitzicht had over Las Vegas en zo dus ook The Strip. Hier wat rondgewandeld, waarna wij onze twee attractietickets maar uit gingen besteden. Er staan drie attracties boven op deze toren. Als eerste een mini-achtbaan die je een paar keer van de rand 'gooit' - de X-Scream - met daarnaast een centrifuge die je over de rand voert, waar je boven een enorme afgrond rondjes draait. Daarnaast staat er helemaal op de top van de toren een Space Shot. Wij zijn in de X-Scream en de tweede, de Insanity, gegaan. Toen we hier ook ons geld uit hadden besteed liepen we terug naar de auto, werd er getankt en kon de lange terugtocht beginnen.

Ik heb van het begin niet heel veel meegekregen, aangezien ik probeerde te slapen. Bij de Hoover Dam hebben we nog een klein uurtje in de file gestaan. Vandáár dat ze er dus een brug overheen aan het bouwen zijn! Onderweg nog een erg mooie zonsondergang in The Middle of Nowhere meegemaakt, welke een mooie afsluiting was van dit prachtige weekend.


Nog wat enkele foto's voor de liefhebber:

Het Bellagio

De mens moet vermaakt worden

Binnenin de Venetian

Gokken tegen de computer

Op The Stratosphere

Zonder DX ben je nix

Hallo daar. Het is bijna een week sinds mijn laatste bericht en er is zo goed als geen vooruitgang geboekt. Alleen stress, wachten en onzekerheid.

Het komt er ook op neer dat er gewoon echt niet te plannen of vooruit te kijken valt. Elke dag is het weer een verassing wat er gaat gebeuren. Vaak zit het dan ook alleen maar tegen.
Afijn, afgelopen maandag heb ik dus een DX moeten vliegen, om mij voor te bereiden op de check. Een DX die gewoon prima verliep en waar ik erg goed presteerde. Klaar voor mijn check op dinsdag! Uiteraard stond ik er om de beste tijd ingepland, niet dus: 1 uur 's middags. Dat is dus de tijd dat het ongeveer het meest bumpy is. Ik goed voorbereid en wel op de check aangekomen en kennis gemaakt met mijn checkinstructeur, Mr. Hodges. Een prima oversized kerel. De oral konden we overslaan en de briefing duurde in totaal hooguit één minuut. Even preflighten en het vliegen kon beginnen! Aangezien dit een partial was, hoefde ik niet alles opnieuw te doen en bleven wij alleen in het circuit voor verschillende landingen. De circuitjes gingen erg goed en mijn overzicht, correcties en R/T was meer dan prima. Het landen zou het hem dan moeten doen. De eerste (normal) landing ging prima, maar daarna ging het snel verkeerd. Ik weet niet precies waar ik problemen mee had, maar het ging gewoon niet meer. Ik landde steeds met een stallwarning en was telkens niet mooi uitgelijnd voor de baan. Hier heb ik nog nooit last van gehad. Het was immers erg bumpy, wat het vliegen in het circuit - mede dankzij de wind - een stuk uitdagender maakte. Toch vind ik dat het hier niet alleen aan kon liggen. Na wat rondjes en een aantal go-arounds te hebben gemaakt, zei ik dat ik wilde stoppen, omdat het gewoon niet goed ging. Het idee was om de vlucht de volgende dag af te maken, een zogenaamde Discontinued Flight. Ik wilde deze check gewoon niet door dit laten falen! De instructeur vond dit prima en we gingen terug, hoewel ik toch een kutgevoel had, ik wilde het afmaken!
Teruggekomen op onze thuisbasis gingen we debriefen. Vele onderdelen kon hij doorstrepen, aangezien we die nog niet hadden gedaan. Daarnaast zette hij twee keer een S- bij mijn twee landingen. Twee keer een S- in een groep betekent een Fail voor die groep. Dit vond ik raar en hij begon over een DX, wat ik nog raarder vond, aangezien ik dacht dat ik de vlucht gewoon voort kon zetten de volgende dag! Ik moest van hem maar met onze Training Manager Mr. Haber praten. Deze draaide er niet omheen en zei dat twee keer S- in een groep zou leiden tot een Fail in die groep en dat ik dus gezakt was. Mijn checkinstructeur wilde volgens mij niet onderdoen en werd een 'jaknikker'. Ook hij was het er ineens mee eens dat het gewoon een Fail was! Kortom, ik dacht slim te zijn om een vlucht stop te zetten, omdat het niet goed ging. Achteraf heb ik bijna niets gedaan en toch mijn hele tweede D11-check opgekloot. Ik had dus beter door kunnen gaan en er het beste van kunnen maken, daar denk je toch niet aan!
Laat ik het zo zeggen, die dag was een kutdag. Na die eerste failure op mijn D11, was dit nog iets erger. De motivatie was even weg, ik had er geen zin meer in en het duurde en duurde maar. Kortom, ik zat er echt even helemaal doorheen. Daarnaast kreeg ik van mijn instructeur te horen dat ik de vlucht nooit had moeten beginnen, aangezien het zo erg bumpy was en de wind kut was (de wind was variabel, wat betekent dat hij telkens draait en enorm rot vliegt). Nee, dit maakte het er zeker niet beter op.

Oke, het was inderdaad weer DX-tijd. Het motto 'Zonder DX ben je Nix' kon mij nu ook geen drol meer schelen. Ik wist van mezelf dat ik geen DX meer nodig had, aangezien ik meer dan prima kan vliegen. Toch heb ik uiteindelijk nog zo'n 2,5 uur DX-tijd na deze check gehad, aangezien ik prima voorbereid op mijn derde check wilde komen. Eigenlijk heb ik deze twee DXen alleen als voorzorgsmaatregel gemaakt. Na elke DX zei mijn instructeur wel telkens dat ik echt heel netjes kon vliegen, hij mij zo een check door zou laten gaan als ik met hem zou vliegen en mij ook zo solo zou laten gaan. Daarnaast waren bepaalde vliegeigenschappen bij mij zelfs Above Standard, wat echt meer dan prima is. Goed om te horen, maar alles wat ik nu wil is gewoon die check halen.

Eindelijk dan, vrijdag, tijd om een check te doen. Ik stond om 08.50 met Mr. Howard ingepland om een koningse kist, de N4181J. Ook Mr. Howard was een prima en wederom oversized kerel, die wat weg had van Hagrid uit Harry Potter, met zijn grote snor.
Allang voordat wij gingen briefen wist ik dat de vlucht niet door zou gaan. De reden? Wind! Het waaide inderdaad als een malle en met deze condities wilde ik geen check vliegen die zo belangrijk zou zijn. Ik had er zo enorm veel zin in om deze te halen, wat het wel tot een moeilijke keus maakte. Het weer even snel met 'Hagrid' besproken en hem laten weten dat ik niet ging, wat hij een prima idee vond.
Vanaf dat moment sta ik dus al een week bij hetzelfde punt, mijn D11 check halen. Morgen (zaterdag) kan ik mijn check ook niet doen, aangezien het weer wederom gewoon verrot is en ik ook niet ingepland sta. Dit zou betekenen dat ik op zijn vroegst maandag pas mijn check kan doen en dinsdag solo kan gaan, op zijn vroegst. Inderdaad, de moed zakt je wel in de schoenen en het duurt allemaal wel erg lang, wat het er niet minder frustrerend op maakt.

Aangezien ik nog de hele morgen vrij had, heb ik de toren van Falcon Field gebeld met de vraag of wij, als studenten bij Sabena, langs mochten komen om een kijkje te nemen. Dit vond de beste man prima, waarna wij met zijn vijven in de auto stapten en een half blokje verderop voor de toren stonden. Hier werden wij door een vriendelijke man begroet, moesten wij ons inschrijven en werden wij via een lange trap naar boven geleid. Wat een uitzicht! Mooi om eens te zien wat er aan de andere kant van de radio afspeelt. Dagelijks heb jij contact met deze mensen. Zij helpen jou en jij volgt hun instructies. Zonder elkaar zijn ze niets en het is altijd een spelletje tussen de controllers en vliegeniers. Grappig om te zien welke personen nou achter die 'stemmetjes' zitten die je normaal altijd hoort. Verder gewoon erg cool om te zien hoe alles werkt en de beste man legde alles met veel plezier uit. Dit brak de dag.

Uitzicht vanaf de Tower, met onze school op de achtergrond en daarachter de Northeast Practice Area.

Hierna naar de Jamba Juice gegaan, waar ze sinds kort op vrijdag Pilot's Day hebben. Jaja, voor ons studentjes is alles dan 50%. Goedzo en fijnzo, want wij zorgen ook voor 80% van hun omzet, dus mogen ze wel wat terug doen. Verder een beetje aan het zwembad gelegen, wat rondgetrokken door de stad, de auto laten nakijken en voor taxichauffeur gespeeld. De dag afgesloten met een etentje bij de Mexicaan, die erg goed was.

Aangezien er een aantal mensen zaterdag niet hoeven te vliegen volgens het rooster en de rest toch gecancelled gaat worden vanwege het weer, hadden wij wat plannen gemaakt. Uiteindelijk zijn wij voor Vegas gegaan, inderdaad, we gaan naar Las Vegas! Deze stad heb ik altijd al willen zien en dit ga ik dan nu ook meemaken. Via een website kan je een bedrag en locatie aangeven waar jij wilt overnachten, waarna je na het boeken te horen krijgt waar je komt te zitten. Dit uiteraard tegen een verlaagd tarief. Alles ingevuld en iedereen was tevreden. Na op de 'Confirm'-knop te hebben geklikt kwam daar het antwoord: het 'Planet Hollywood Resort'. Een prima hotel, waar wij voor maar 40 Euro per persoon in twee luxe kamers komen. Het hotel is van alles voorzien, heeft zijn eigen mini-Eiffeltoren en ligt tegenover het welberuchte Bellagiohotel met zijn fonteinen. The Strip, daar zitten wij dus ook aan. Hoor ik daar iemand zeggen dat dit prima is? Ja, dit is prima!

Morgenochtend eerst naar een solo om 7 uur 's morgens (wat redelijk uitslapen is), die waarschijnlijk toch niet doorgaat vanwege de wind. Daarna de vluchten cancellen op school, inkopen doen, inpakken en op naar Vegas! Dit is ook wel echt even nodig na zo'n frustrerende week. Helaas heb je soms van die momenten dat je er even helemaal doorheen zit. Gelukkig is er genoeg steun van de mensen hier en thuis en kom je er uiteindelijk wel prima doorheen.


Vegas, here we come!

De stagnatie

Het is zeker een tijd geleden dat ik een bericht heb achtergelaten. Er viel en valt veel te vertellen, alleen stond de tijd dit niet toe. Het excuus hiervoor: een erg drukke en vermoeiende week! Hier vanuit een der bedden van appartement 1003 wordt het verhaal verteld van deze week, heerlijk al luierend met muziek op, heerlijk...

Dit verhaal gaat verder op zondag, de enige dag dat we die week rust hadden gekregen. Er werd goed uitgeslapen om te herinneren hoe dat ook alweer voelt. Die middag hebben Tim en ik de auto gepakt voor het welbekende shoppen, er was kleding nodig! Uiteraard werd hier naar het luxe stadsdeel waar om de meter een palmboom staat, golfbaan naast golfbaan ligt met tussendoor vele baseballvelden en waar de luxe bolides (vele Lexussen, Mustangs, LandRovers/Hummers,Maybachs, etc...) je om de oren vliegen, Scottsdale! Aan de Camelback Road ligt het Fashion Square, een Shopping Mall met (bijna) alleen maar kledingwinkels. Hier konden we wel even mee uit de voeten. De onderste vloer van de Mall bestond bijna alleen maar uit eetkramen, hoe Amerikaans. Aangezien wij ook niet de minste zijn en ons ook steeds meer Amerikaans zijn gaan gedragen, hebben we hier goed gebruik van gemaakt. De rest van de Mall bestond uit allerlei kledingwinkels. Van heel chique tot urban. Vooral de Amerikaanse kledingwinkels Hollister en Abercrombie vielen bij ons goed in de smaak.

Een impressie van de winkels. Er zaten wel wat aparte winkels tussen. Zoals een pettenwinkel of een winkel waar je je knuffel kan kiezen en zelf kan aanpassen. Zo kan je je eigen soort en hoeveelheid vulling er instoppen... knuffelen maar!

De volgende dag wederom een vliegdag, D08 was aan de beurt. Eelco zou beginnen om kwart over 6, maar de instructeur Vascak dacht hier anders over. Om kwart over zes ging ik in plaats van Eelco de lucht in en hebben wij circuitjes geoefend. Hoe lekker ging deze dag! Een groot verschil vergeleken met die zaterdag ervoor.

Ook de dinsdag met beurtje D09 ging lekker. Eelco en ik deden niet meer aan backseaten sinds deze beurt, aangezien je er niets meer van leert en het alleen maar vermoeit. Wij zijn nog buiten het circuit gegaan om verschillende noodprocedures gesimuleerd te oefenen. Zo heb je de PFL, oftewel Practice Forced Landing. Hier wordt gesimuleerd dat de motor uitvalt en je al glijdend de grond moet bereiken. Ongeveer 30-50' (10-15m) boven de grond ga je in de go-around en vervolg je je vlucht. Hierna zijn we naar een groter vliegveld in de buurt gegaan om circuitjes te oefenen, op Gateway. Dit vliegveld heeft drie parallelle banen die een stuk langer en breder zijn dan wij gewend zijn. Er landen namelijk ook de grotere toestellen. Wel vet om op zo een groot en professioneler veld te oefenen, waar ook de jets komen en je ineens wel heel veel runway voor je hebt liggen! Terug naar de thuisbasis Falcon Field, - wat overigens enkele minuutjes vliegen is - waar ik de missie met een mooie Full Stop eindigde. Prima vlucht

De woensdag viel echt tegen. Ik deed beurtje D10, welke uit alleen maar circuitjes bestond. Deze vlucht ging gewoon kut. Misschien wel de slechtse vlucht van allemaal. Ik weet niet wat er deze dag was, maar wat er in zat kwam er niet uit. Vascak kon dit ook niet echt aan en heeft mij bijna de hele vlucht in de zogenaamde voorlichsteun gelegd. Nee, hij maakte het er zeker niet beter op.
Verder waren er die dag vele checks die niet gehaald zijn. Gewoon een rotdag dus. Er was wel een lichtpuntje, Jasper Schulten had die dag zijn SD12, de eerste solovlucht! Erg leuk om dit te zien en ook wel grappig om te zien dat er best wel vaak opgekloot werd. Maakt niet uit, het was een vette vlucht voor hem en het was helemaal veilig, waar het uiteindelijk om draait. Mijn instructeur en ik hebben besloten dat ik de volgende dag een DX zou vliegen. Een DX is een eXtra vlucht buiten je syllabus om. Wij wisten beiden dat ik een goede kans zou maken op mijn D11 check, maar omdat ik die dag zo had opgekloot zouden we een extra vlucht doen. Uiteindelijk zouden er vele mensen van onze groep volgen met minimaal één DX. Het motto is nu dus ook: 'zonder DX ben je nix.' Dit is overigens redelijk normaal, dus geen paniek.

Bij de DX hebben we verschillende soorten landingen geoefend, die stuk voor stuk lekker gingen. Ja, ik was klaar voor mijn Check D11. Gisteren was het dan zover. Ik zou om 6 uur 's morgens mijn Check hebben. Om kwart voor 3 's nachts ging de wekker, zodat ik voldoende tijd had om mij voor te bereiden op deze belangrijke vlucht die toen nog maar door drie mensen van onze groep was gehaald. Ik zou en moest deze vlucht halen.
Als eerste kreeg ik een zogenaamde oral over een aantal onderwerpen. Mijn checkinstructeur Haworth vroeg dingen over het weer, de mass&balance, de Terminal Chart en nog wat dingetjes. Als ik iets niet wist, legde hij mij het gewoon uit, dus weer wat dingen geleerd. Daarna de vlucht besproken over wat wij zouden gaan doen. Alles klaar en in alle spanning naar het vliegtuig gelopen. De laatste checks gedaan en weg gingen we. De beste man was niet erg spraakzaam en wel erg bij het boekje. Veiligheid boven alles en geen i zonder puntje bij hem.
Het was vroeg en ongeveer twintig kisten wilden tegelijk de lucht in. Filevorming bij de run-up area en bij de runway. Uiteindelijk de lucht in en richting het Noorden vertrokken. Hier een klein stukje rondgevlogen, rond Red Mountain, waarna ik mij voor moest bereiden voor de approach op Falcon Field via Fountain Hills. Dit ging allemaal netjes en prima. Nu was het tijd voor verschillende landingen in het Traffic Pattern, oftewel het circuit. Het circuitje vliegen ging prima. De checklisten gingen fijn, procedures verliepen netjes, ik had een prima overzicht en ook de R/T verliep netjes. Allemaal prima dus. Mijn eerste landing was een normale, die erg netjes was. Daarop volgde een flapless landing, waarbij je sneller binnenkomt. Deze landing was perfect en de instructeur was hier erg over te spreken. Hierop volgde nog een precision landing en glide-in die beiden niet heel netjes verliepen, maar toch goed te doen waren. Bij beiden ben ik een keer in de go-around gegaan, vanwege de veiligheid. De laatste landing zou een Short Field landing zijn, waarna ik klaar was. Deze landing verliep alleen slordig, heel slordig. Ik landde te vroeg, naast de centerline en ik gebruikte mijn remmen niet goed. Deze landing werd door een warhoofd uitgevoerd en verliep zeker niet zoals hij zou moeten. Een landing die mijn score zou nekken. De instructeur beoordeelde mijn vlucht als een hele mooie en nette vlucht met een goede techniek. De laatste landing was alleen zo kut en onveilig dat ik daarop heb gefaald. Dit resulteerde in een Partial Pass, dus nog geen Failure. Hieruit volgt dat ik de vlucht gedeeltelijk over mag doen om een Pass te krijgen.
Erg jammer dus. Als ik bij die laatste landing in de go-around was gegaan, was er niets aan de hand geweest en zou het een prima vlucht geweest zijn, die zou resulteren in een Pass. Hier baal ik dan dus ook enorm van, aangezien ik nu maandag een extra DX(je) moet vliegen, om dinsdag een Recheck te doen. Deze DX zou niet veel voor moeten stellen, aangezien ik het wél kan, alleen gewoon opklootte bij die laatste landing. Vooral zonde, aangezien de rest van de vlucht erg netjes was. Ik hoorde mijn checkinstructeur nog tegen mijn traininginstructeur zeggen dat het 'One of the best' was. Erg mooi natuurlijk, maar ik baal nog steeds. Dat zal nu wel duidelijk mogen zijn.

Nu lekker weekend en voorbereiden op maandag en dinsdag. Als ik dinsdag mijn Check haal, zou ik woensdag al mijn solovlucht hebben. Daarom heb ik ook zo zin in deze check. Daarnaast hebben wij met het huisje besloten dat degene wie een check haalt, 's avonds het uit eten betaalt, prima dus!
Desalniettemin wordt hier nog steeds veel plezier beleefd aan het vliegen. Het gaat steeds meer vanzelf en het verveelt (gelukkig) ook nog steeds niet. Wel leuk als je met veel mensen die je kent tegelijk moet vliegen en elkaar hoort op de radio en ook ziet waar iedereen in het circuit zit. Het leven naast het vliegen gaat ook nog steeds prima. We trekken veel met elkaar op en het is altijd wel gezellig, in het huisje, bij iemand anders, in het zwembad of 's avonds met het uit eten. Ook doet de Hot Tub het weer met zijn jet streams, hoe heerlijk! De Starbucks wordt ook nog steeds bijna dagelijks bezocht, op het 'terras' of via de drive-thru. Er gaan wel meer dingen via de drive-thru trouwens. Een apotheek drive-thru? Geen probleem! Het kan hier allemaal.