S23 & Check D24 - Ouders en bedankje!

Eindelijk dus weer een bericht op het Blog. Dit bericht is een vervolg op het voorgaande bericht, 'S20, S21 & D22'. Waarom Sven zo zijn tijd nam om een bericht te plaatsen: even zijn schrijfinspiratie kwijt, veel gecancelled en zenuwen vanwege de D24 Check!

Een enkele keer cancellen is niet zo erg, maar drie keer achter elkaar cancellen voor eenzelfde vlucht is erg frustrerend! Dinsdag en woensdag heb ik mijn S23 moeten cancellen vanwege de wind die buiten de (solo)limieten was, precies op het tijdstip dat ik moest vliegen. De donderdag heb ik ook moeten cancellen, omdat er andere kisten kapot waren. Aangezien dualvluchten voor solovluchten gaan, namen de dualvluchten mijn kist in. En bedankt...
Mijn S23 en dus ook mijn check (D24) werd dus steeds uitgesteld. Meerdere keren cancellen is op zich al frustrerend. Daar kwam bij dat ik telkens de zenuwen had voor mijn D24, welke ook telkens maar uitgesteld werd. Elke dag toch maar weer leren, terwijl ik niet zeker was wanneer ik hem nou zou hebben. Die onzekerheid en zenuwen (die niet minder werden) waren erg frustrerend. Als klap op de vuurpijl kwam daar bij dat ik nog wel zo netjes aan het inhalen was en mijn check makkelijk kon vliegen voordat mijn ouders zouden komen. Dat zou nu krap worden. Dan doe je zo je best en komt er zonder dat je er iets aan kan doen iets tussen.
De vrijdag was daar en Sven kon eindelijk zijn S23 vliegen. Ik zou deze vlucht net zo vliegen als ik het op mijn check zou doen. Daarbij wilde ik veel elementen in een vlucht stoppen en alles zo netjes mogelijk doen. Hierbij legde ik echter zoveel druk op mezelf, dat vrijwel niets lekker ging. Alles ging gehaast, slordig en totaal onder mijn standaard. 'Not good!' Deze extra druk merkte ik pas achteraf, na de vlucht, toen ik er niets meer aan kon doen. Ik had dus mijn langverwachte S23 gehad, maar daardoor wel alleen maar meer een rotgevoel gekregen. Deze vlucht was zo onder mijn standaard, dat ik er minder vertrouwen in had gekregen. Terwijl ik weet dat ik het heel netjes kan. Er komt hier veel zelfbeheersing bij kijken en ik probeerde goed op mijzelf in te praten.

De volgende dag, zaterdag, zouden mijn ouders in de avond komen. Het zou dus mooi zijn als ik overdag nog even mijn check kon halen. Toen ik terugkwam van vlucht S23 op vrijdag, was het rooster al klaar voor de zaterdag. Sven stond er helaas niet op. Ik heb nog gemaild of ik op het rooster kon komen, maar dat mocht niet baten. Lekker dus, mijn ouders kwamen en Sven zat nog goed in de stress. Niet leuk voor mij en natuurlijk niet leuk voor hen. Die zaterdag is er voor mij weinig gebeurd. Sven was één grote zenuwbom: een tegenvallende S23, lange tijd niet gevlogen, onzekerheid wanneer ik mijn D24 mocht doen, het niet willen verpesten voor mijn ouders, een erg tegenvallende D11 Check... Alles spookt door je hoofd, wat zeker niet goed is.
Ik heb hier in Amerika erg veel geleerd, zoals zelfbeheersing. Goed op jezelf inpraten, pret zoeken, naar de leuke dingen kijken, etc... Tegenslagen ben ik eigenlijk helemaal niet gewend. Mocht ik een tegenslag krijgen, dan werd dat verholpen. Hier gaat dat niet zomaar, aangezien je niet even een extra vlucht kan oefenen of iets dergelijks. Aan het leren van de theorie zou het dan ook niet liggen. Ik moest dus leren omgaan met tegenslagen en dan ook met gelijk meerdere tegelijk. Moeilijkheidsgraad 3 voor Sven, maar hij heeft het overleefd. Tot dusver Sven's mentale praatje.

Zaterdagavond, mijn ouders zouden komen. Hier heb ik echt lang naar uitgekeken. Wel een raar gevoel, om je ouders weer te mogen zien, hier in Niemandsland. Eerst zijn wij met Gijs uit eten gegaan, aangezien hij zijn D24 Check had gehaald. Hierbij zijn wij naar D-vine gegaan, een erg gezellig restaurant met terras. Terras? In Amerika kennen ze dit bijna niet en dit mis ik dan dus ook!
Lekker gegeten en om 8 uur richting Sky Harbor vertrokken met Tim, om mijn ouders op te halen. Daar stonden ze dan, bij Terminal 2... zonder koffers! Erg raar - maar superleuk! - om hen ineens weer te zien. Veel bijgepraat in de auto en naar de Starbucks en Walmart gegaan. Gelijk even een klein beetje Amerika laten zien. Daarna hebben wij hun afgezet bij hun appartement in het Windemere, waarna iedereen toe was aan een goede nachtrust, hoewel wij wel wisten dat mijn ouders rond 4 uur 's morgens wakker zouden worden vanwege de jetlag (hehe).

De volgende morgen heb ik mijn ouders opgehaald en naar The Springs gehaald. Zo konden zij eens kijken hoe wij hier echt leven. Na de rondleiding de mensen hier begroet, waarna wij een auto voor hen gingen huren en naar de Subway zijn gegaan voor een goede lunch. Mijn ouders moesten immers zo snel mogelijk wennen aan het Amerikaanse leven en het beviel hen goed. Grappig om de reacties te zien bij mensen die hier nieuw komen. Voor ons is deze hele levensstijl al namelijk heel normaal geworden.
Die middag zijn wij naar Scottsdale gegaan. Er was nog geen rooster uit, dus wist ik niet óf ik de check zou vliegen of niet en wie ik dan eventueel zou krijgen. Sven, Mr. Zenuw, had hem dus even goed zitten, maar probeerde zich toch wel zo goed mogelijk te houden. Dit ook om het natuurlijk zo leuk mogelijk voor mijn ouders te houden. Onderweg in de auto kreeg ik te horen dat ik de volgende morgen om kwart voor zeven met Mr. Reagan mocht vliegen. Ik hoorde dat hij best wel strikt was en van procedures hield. Daarna zou hij niet veel zeggen en zou het van mijn assertiviteit moeten komen. Aan dat laatste had ik dus wel wat, maar waarom kon Sven nou niet eens een relaxte instructeur krijgen voor een check? Het maakte de spanning er in ieder geval niet minder op.
Na de rondrit en het bijkletsen met mijn ouders gingen we terug naar huis. Ik zou nog even hard gaan leren (de man scheen van vragen te houden) en deze tijd konden mijn ouders gebruiken om uit te rusten. Hierna zijn wij naar de Applebee's gegaan om te eten - mijn ouders wilden namelijk naar een typisch Amerikaanse tent gaan. Veel gelachen en het was erg gezellig. Tevens een goede afleiding voor mij. Daarna nog de boeken in gedoken en vroeg wezen slapen, aangezien mijn wekker om vier uur af zou gaan.


Na enkele keren wakker te zijn geworden, werd ik uiteindelijk om kwart voor vier door mijn wekker uit mijn bed geleid. Daar gingen we dan! Mr. Zenuw werd wakker onder de douche, bereidde zijn vlucht thuis deels voor met een ontbijtje (zo vroeg eten is een kunst), pakte alle spullen in, checkte alles dubbel en ging op weg naar school met de auto. Dit wel met colbert aan, aangezien het nogal koud was. 's Nachts kan het hier ontzettend afkoelen, waarbij een temperatuurverschil tussen dag en nacht van 20 à 30 graden Celsius geen uitzondering is.
Op school aangekomen de vlucht verder voorbereid, ingelogd en mijn N965WG gecheckt. Het weer nog even goed doorgelopen en gekeken waar de beste man eventueel vragen over kon stellen. Aangezien er zoveel te vragen valt en je van tevoren echt niet weet waarover de vragen zullen gaan, komt er nog veel leerwerk aan te pas. Bij het maken van mijn weatherbriefing zag ik dat er wel wat ongure lucht in de omgeving hing, een soort die ik nog nooit gezien had. Sven zou toch niet weer gecancelled worden?
Om zes uur kwam Mr. Reagan binnen gelopen, waarna wij zijn gaan briefen. Ik hoorde van een klasgenoot dat hij helemaal geen zin had om te vliegen en zich vandaag eigenlijk ziek had willen melden. Er zou toch geen zoutzak naast mij komen te zitten? Bij de briefing stelde hij enkele vragen en vertelde ik hem wat wij gingen doen, waarna wij klaar waren om te gaan. Aangezien het nog donker was, hebben wij nog even gewacht voordat wij weggingen. Een kauwgompje in tegen de stress en even de blaas legen. Daarna ging ik naar de kist om mijzelf helemaal klaar te maken voor de vlucht. In de verte kwam de man al aanlopen en wij waren klaar om te gaan, Sven zijn tweede check kon beginnen!

In het halfdonker werkte ik al mijn checklisten door, waarna wij klaar waren om te gaan. Sven was een stuk minder gespannen, wat ik altijd heb als ik eenmaal begonnen ben. Toch voel je wel de druk die er achter zit, maar die moet je zoveel mogelijk zien te vermijden. Gewoon op je eigen tempo werken en niet zo gehaast doen, zoals bij mijn S23. Mijn nieuwe motto: overhaasten = falen.
Alles verliep soepel en wij taxieden naar runway 4 Right, waar wij een Short Field Take-Off maakte, met Flaps 25 degrees set en een rotatiesnelheid van 50 knopen. Deze kortere Take-Off ruil je voor een slechtere klimprestatie. De speciale vorm van Take-Off verliep prima, waarna ik op 500' AGL een rechterbocht maakte richting het oosten en doorklom naar 3700' MSL. In de bergen voor mij zag ik dat het weer inderdaad niet al te best was, maar wij zouden daar geen last van hebben. Zo zijn wij richting de Southeast Practise Area gegaan, waar ik eerst de Airwork ging doen. Aangezien ik dus had gehoord dat ik assertief moest zijn, stelde ik zelf telkens voor welke opdracht wij gingen doen. Deze man zat er gewoon naast, keer ernaar en zei verder vrij weinig. Zo deed ik mijn Slow Flight, Steep Turns (45 graden), Stalls en uiteindelijk een Practice Forced Landing. Het zicht was wel erg slecht, wat de oriëntatie er niet echt makkelijk op maakte, maar het was wel erg stabiel - stabiel vliegweer.
Nu ik al het Airwork had gedaan, was ik klaar voor mijn landingen. Wij zouden naar William's Gateway gaan. Ik bepaalde mijn positie, luisterde de ATIS (het weer) van 'IWA' uit en nam contact met hen op via 124.75. Wij mochten hun Class Delta airspace binnenkomen, om op runway 12 Left Touch-and-Go's te maken. Ik daalde van 3500' MSL naar 2600' MSL, wat de hoogte van hun Traffic Pattern is, en deed ondertussen mijn crewbriefing, procedures en checklisten. Mijn eerste (normale) landing was netjes: goed op snelheid, mooi op de glideslope en een fijne zachte landing op de centerline. Het circuit volgen voor de volgende landing, een Glide-In. Hierbij trek je dus in het circuit je gas dicht en moet je al zwevend naar de baan zien te komen. Dit ging erg netjes. Ik hield constant een snelheid van 76kts (beste glide-speed), selecteerde mijn flaps op het juiste moment, rolde goed uit en maakte een erg zachte landing. Veilig, netjes en wel dus, wat mij een S+'je opleverde. Daarna een flapless landing gemaakt, die ook gewoon lekker ging, waarna ik verder ging voor een precision landing. Op de glideslope zat ik gewoon niet lekker: scheef, niet op snelheid en boven het glijpad. Hierbij initieerde ik een go-around. Niets aan de hand, gewoon veilig handelen. Na deze go-around maakte ik me klaar om via een 'downwind departure' naar Falcon Field te gaan. Hierbij kreeg ik een 'early frequency change' om de ATIS van Falcon Field uit te luisteren en contact met de toren op te nemen. Procedures en checklisten afgehandeld, waarna ik via een Right Base voor runway 4 Right moest binnenkomen. Hier maakte ik een Short Field landing, op de 'blocks'. Een ietwat hardere landing dan normaal, maar dat is zeker geen uitzondering voor een Short Field landing. Het gaat er tenslotte om dat je het vliegtuig (veilig) zo langzaam en kort mogelijk op de baan zet, voor de kortste landingsafstand. Dit was verder prima, waarna wij terugtaxieden naar de Ramp. Ik meldde mij af bij Dispatch, zette de motor uit en Mr. Reagan stapte uit, waarna ik het vliegtuig kon parkeren.
Via de ramp teruggelopen naar Dispatch, waar ik alleen maar zat te denken of ik het nou wel of niet gehaald had. De vlucht was prima, maar ik had geen Precision Landing gemaakt en de man liet niets los. Ik wist echt niet wat mij te wachten stond. Ik wist het echt niet...

Aangekomen bij Dispatch kon ik vrijwel meteen debriefen. Op de voorkant van het uitslagblad zag ik dat alle goede bolletjes gekleurd waren, waarbij de man bij het omdraaien van het papier zei dat ik 'Passed' was en ook de andere kant van het papier goedkleurde bolletjes liet zien. Prima, prima, pri-ma! Dat geeft een goed gevoel! Nog even de laatste dingen besproken: wat goed en fout ging en waar ik nog aan moet werken. Ik lag goed op schema en met nog meer dan genoeg vluchten te gaan, moet dat helemaal goedkomen.

Een erg lekker begin van de dag. Sven kon eindelijk weer vaart maken met het vliegen (als alles meezit) en ik had de hele dag nog om leuke dingen te gaan doen met mijn ouders. Deze had ik opgebeld en zij zouden bij ons huisje langskomen. Aangezien de koffers gelukkig op zondag waren aangekomen, hadden zij ook heel wat kado's bij zich! Heel veel snoep, eten en KAAS! Dat valt hier prima in de smaak. Bedankt voor het snoepgoed en de kaarten, A&A&J en Esther&Roland. Daarnaast een dank aan Auke en Sigrid voor de leuke kaart en zeer bruikbare Dollars, danku! Ook bedankt aan alle groeten en steun vanuit Nederland. Verder nog een erg vette kaart ontvangen van Sanne, Roos, Stef en Robin... bedankt voor de erg leuke en lange teksten. Ik heb me echt kapot gelachen! De kaarten enzo hangen allemaal boven mijn bed, zodat ik aan jullie kan denken. Ik mis jullie namelijk echt wel! Verder nog een bedankje aan mijn zus, namens het hele huisje. Mijn zus heeft namelijk voor alle vier van ons een t-shirt ontworpen, welke geïnspireerd is door ons eigen klassenlogo. Zo heeft zij elementen uit dit logo gebruikt en middels zeefdruk op onze T-shirts gezet. Erg leuk gedaan en ze zien er écht vet uit. Al helemaal, omdat ons eigen logo er deels in zit. De mannen hier zijn er in ieder geval erg blij mee en ik ben trots op mijn zussie! Ook je briefen hangen aan de muur. Bedankt allemaal!
Verder is het altijd leuk om te horen dat mijn Blog zo enthousiast gelezen wordt en de reacties bekijk ik met veel plezier. Ik zal ook mijn best blijven doen om de MPO elke maandagmorgen van vers nieuws te voorzien, maar jullie krijgen nog een belletje van mij tegoed. Zo zijn er zijn genoeg mensen die ik nog even goed wil spreken, even bijkletsen.

Aangezien wij de hele dag nog voor ons hadden, zijn wij nog maar wat gaan doen. Ik heb mijn ouders eerst een rondleiding op school en het vliegveld gegeven. Zo konden zij met eigen ogen zien hoe het er hier aan toegaat en hoe een doorsnee dag van mij er uitziet. Zij keken hun ogen uit en vonden het leuk om alles zo bezig te zien. Daarna hebben wij Eelco opgehaald, hebben wij wat koffie gedronken bij de Starbucks, water gehaald bij de Walmart en zijn wij naar de Apache Trail gereden. Dit is een route door de woestenij, ten oosten van Phoenix, waar vroeger de Apache's leefden. Een mooi, lange, slingerende route door de rotsen, langs meren en over vooral veel zand. Gelachen, gechillt en veel gereden. Op de terugweg zijn wij door het gebied gegaan waar ik normaal overheen vlieg. Wat is dat gebied groot als je er gewoon doorheen rijdt! Je ziet het ineens vanuit een heel ander perspectief. Op de terugweg nog even boodschappen gedaan bij de Walmart, waar wij om half 7 uiteindelijk thuis aankwamen. Even rustig aan gedaan, waarna wij met een hele groep uit eten gingen.
Zo zijn wij met ons huisje (Tim, Gijs, Eelco en ik), mijn ouders, een ander huisje (Nick, Dick, Michael en Jorrit) en nog enkele klasgenoten met aanhang naar de Cheesecake Factory gegaan. Ik moest tenslotte trakteren, aangezien ik een check had gehaald! Een erg gezellige avond, waarbij wij heerlijk hebben gegeten. Daarna naar huis, lekker gechillt en geblogt. Daar gaat namelijk toch altijd veel meer tijd in zitten dan je verwacht.

Onderweg bij de Apache Trail

Ondertussen is Colin ook naar het warme Arizona gekomen om te vliegen. Ik ken Colin via de MPO, waar wij beiden hebben gewerkt. Hij zit bij de EPST en is gestationeerd op Goodyear, helemaal aan de andere kant van de stad. Leuk en toevallig om een bekende dichtbij te hebben die met hetzelfde bezig is: proberen te vliegen. Wij moeten elkaar binnenkort zeker opzoeken. Van de week ben ik ook van plan een Touch-and-Go te maken op Goodyear en hij zou misschien een vliegtuigje huren om hier langs te komen. Daarnaast kunnen we natuurlijk de auto pakken (een uurtje rijden) in het weekend en elkaar opzoeken, maar vliegen is uiteraard veel leuker. Je gaat toch niet rijden als je ook kunt vliegen?

Hopelijk zijn jullie hierbij weer op de hoogte van wat zich hier allemaal afspeelt. Ik zal nu ook zeker mijn best doen dit bij te houden. Daarnaast komen er nog fotos aan die mijn ouders hebben gemaakt. Tot het volgende bericht vanuit hier!

S20, S21 & D22

(Door omstandigheden is dit bericht redelijk oud, maar nog wel houdbaar!)

Dag mensen. We zijn nu een halve week en drie vluchten verder. Ik was gebleven bij mijn vluchten die ik op zaterdag zou gaan doen.

Zaterdagmorgen gingen Jasper en ik om half 10 naar school, waarna wij om half 11 zouden vertrekken. Wij hadden afgesproken contact te houden via de radiofrequentie en een beetje doorgenomen wat het plan was: na S20 naar William's Gateway, daar lunchen en verder met vlucht S21.
Samen naar het platform gegaan om elk onze kist te preflighten. Toen wij beiden klaar waren, zijn wij onze kist ingegaan en hebben alles voorbereid. Op de frequentie van Dispatch, 123.30, opgeroepen dat ik 'leaving the ramp' was, waarna Jasper met zijn oproep volgde. Ditzelfde op de frequentie van Falcon Ground. Wij taxiede naar de Runup Area, waarna wij naar de Hold Short-lijn van runway 22 Left taxieden. Na een tijdje te hebben gewacht op 'landing traffic', konden wij opstijgen. Ik klom door met Jasper op mijn hielen. Op 500' AGL maakte ik een linkerbocht richting het oosten. Aangezien Jasper na mij Take-Off ging en een 15 graden 'offset' naar links moest maken, kon hij een stuk afsnijden. Daardoor vlogen wij relatief dicht bij elkaar 'samen' richting de Southeast Practice Area.
Hier aangekomen, zijn wij beiden onze gang gegaan met het Airwork. Toen Jasper klaar was, riep hij mij op, of ik ook naar William's Gateway kwam. Ik zou eerst mijn steep turns afmaken, waarop ik hem volgde richting William's Gateway. Nu was hij mij telkens een radiocall voor en zag ik hem voor mij een Touch-and-Go maken op runway 30 Right, waarop ik volgde. Op dit veld hebben wij beiden een aantal circuitjes gedraait. Naast ons op runway 30 Left was er een Airshow gaande, hoe cool! Van tevoren wisten wij dat er wel iets gaande zou zijn op dit vliegveld, maat wát precies, was niet echt bekend. Het zou een soort van Open Huis of iets dergelijks zijn. Wel echt vet om twee runways naast je vier Harvards te hebben die daar aan het stunten zijn. Maar... Sven moest zich toch even goed concentreren, aangezien zijn landingen niet heel lekker gingen. Uiteindelijk, Jasper volgende, een Full Stop gemaakt op runway 30 Right, de baan afgetaxied via taxiway Kilo, runway 30 Center overgestoken, waarop ik moest wachten bij de Hold Short-lijn voor runway 30 Left. Dit kwam omdat er een DC-9 van Allegiant Air ging opstijgen. Vet cool om dat ding voor mijn neus de lucht in te zien gaan. Hierna kon ik de baan oversteken en verder taxiën over de veel te brede taxibanen. Mijn Archer voelde zich hierop wel heel klein.
Uiteindelijk kwam ik bij de Parking voor de 'General Aviation Terminal' aan, waar Jasper al stond met zijn N4133K. De kist neergezet, de motor uitgedaan en de 'blocks' voor de wielen gelegd. Daar stonden ze dan, de 4181J en 4133K geparkeerd in de brandende zon. Jasper en ik gingen naar binnen, de creditcard (van school) afgegeven voor het tanken, waarbij wij vroegen wat er verderop de ramp aan de hand was. Wij zagen namelijk allerlei vliegtuigen staan en mensen rondlopen. Dit scheen ook bij de Open Huis te horen. De vrouw achter balie vroeg haar Manager of hij ons niet even daarheen kon brengen in zijn busje. Dat kon de beste man wel, prima dus! Dispatch even opgebeld, waarna bleek dat wij het vliegtuig de hele dag mee konden hebben, mits we voor zonsondergang terug zouden zijn. Zo zijn wij achterin het busje, over het vliegveld, richting de show gereden. Wij moesten maar bellen als we weer opgehaald wilden worden...

Bij dit Open Huis stonden vele vliegtuigen uitgestald. Een grote tanker, een Bomber, fighters, Barons, Hueys, Black Hawks, een DC-9, vele helikopters en meer. Genoeg om onze ogen te strelen dus. Gelukkig was het ook maar bijna 40 graden, wat het in ons uniform wel erg dragelijk maakte. Dat zullen we dan ook maar een luxeprobleem noemen.
Zo hebben wij hier twee uur rondgehobbeld, waarna wij de BP belden om ons op te komen halen. Binnen hebben wij nog even gechillt, aangezien wij nog steeds moesten wachten tot het tanken van onze twee kisten. Ondertussen vertrokken de mannen in groene pakken - die hadden geluncht op Gateway - ook in hun Black Hawks, wat er toch wel vet uit zag. Kort hierop zijn wij ook vertrokken in onze Archers, richting de Practice Area. Daar heeft ieder voor zich zijn vlucht afgemaakt, waarna wij eindigden op onze thuisbasis Falcon Field. Een mooi dagje weg dus!

De Ramp met veel verschillende vliegtuigen

'Barbie III', een B25H Bomber

Twee Apaches gaan Take-Off

De dag was nog niet voorbij. Die avond zijn wij naar Vicky gegaan, een captain bij Southwest Airlines. Die nodigt om de zoveel weken een heel aantal mensen uit, waarvan het merendeel uit de vliegwereld komt. Een erg gezellige avond in haar huis in Scottsdale. Veel gepraat met de mensen die allerlei leuke verhalen hadden en echt heerlijk gegeten. Dat mens kan goed koken! Sowieso leuk om eens bij een Amerikaanse familie op bezoek te komen en met vele verschillende mensen - uit de vliegwereld- in contact te komen. Een prima avond. Thuis nog een drankje genomen en daarna heerlijk getukt.

De volgende dag was niet heel erg interessant. Erg lang uitslapen hoorde erbij op deze zondag, waarna wij met Operatie Stofwolk aan de slag gingen. Het hele huis werd even goed onder handen genomen. De wasmachine draaide enkele beurten, de vaatwasser deed zijn best, er werd stof gezogen, het tapijt werd geboend, de keuken was weer zo goed als nieuw en de hele badkamer glom. Het kostte wat uurtjes van deze zeer nuttige zondag, maar het was het meer dan waard. Wat fijn om ineens in een schoon appartement te leven! De rest van de dag werd ruimschoots aan het zwembad besteed.

Maandag had ik mijn volgende navigatievlucht, D22. Ik moest hierbij naar het noorden plannen, de bergen in. Mijn planning zou naar Prescott gaan, maar wij zouden uiteindelijk in Payson belanden, in verband met de tijd. Zondagavond ben ik bezig geweest met het maken van de planning. Aangezien je voor het berekenen van de snelheid, benodigde tijd, opstuurhoek en meer de voorspelde wind, temperatuur en druk zo nauwkeurig mogelijk nodig moet hebben, heb ik dit op maandagmorgen moeten doen. Dit was pas mijn tweede navigatievlucht, dus kostte dit mij nog wel wat enkele uurtjes.
De vlucht begon niet al te lekker. Bij het wegtaxiën was ik vergeten Falcon Ground op te roepen voor toestemming. Het eerste gedeelte van mijn navigatievlucht verliep ook niet heel erg lekker. Gelukkig kwam daar snel een diversion. Ik moest vanaf mijn huidige positie 'diverten' naar Payson. Bij het tekenen op mijn kaart, pakte ik ook een stukje van Mr. Vascak zijn broek mee. Wat daarentegen wél goed ging, was de diversion zelf. Mijn schattingen kwamen goed uit, zodat ik netjes op de juiste tijd op het goede punt aankwam. Zo kwamen wij via enkele diversions bij Payson aan, waar wij één Touch-and-Go hebben gemaakt en weer teruggingen naar Falcon Field. Wat een erg mooie omgeving trouwens!


De terugweg was niet zoals anders. Normaal vliegen wij alles in VFR (Visual Flight Rules), oftewel het vliegen op zicht. Later in de opleiding gaan wij IFR (Instrument Flight Rules) vliegen, maar om je alvast voor te bereiden op IFR-condities (wolken e.d.), krijg je een enkel uurtje IFR in je VFR-gedeelte. Hierbij krijg je een soort kap op, die het zicht naar buiten blokkeert, maar waarbij je wel nog de instrumenten kan zien. De kap waren wij vergeten, dus hebben wij van een kaart een kap gemaakt. Het zag er niet uit, zat totaal niet lekker, viel telkens af, zorgde voor veel humor... maar werkte wel! Mr. Vascak zou een foto maken, maar is dit totaal vergeten. Hij heeft alleen maar lopen lachen...
Mr. Vascak gaf mij telkens 'directions' voor de snelheid, headings en hoogte. Dit lijkt makkelijk, maar het was echt enorm wennen zeg! Aangezien je totaal geen 'visual reference' hebt, weet je niet wat je doet. Vaak had ik het gevoel dat ik rechtdoor vloog, maar zat ik al in een redelijke bocht. Of ik had het gevoel dat ik linksom draaide, terwijl ik rechtstom ging. Dit fenomeen wordt vertigo genoemd. Erg leuk en vooral apart om te ervaren. Het IFR vliegen was een kwestie van heel goed alle instrumenten tegelijk in de gaten te houden en gelijk corrigeren voor alle afwijkingen. Door alle directions kwam ik recht op de glideslope van runway 22 Right uit, waarna mijn kap afging en ik visual kon landen. Een erg leuke vlucht, met een leuke ervaring en nieuwe bestemming rijker.

Om dit bericht niet al te lang te maken, gaat Sven nu gelijk van start met een nieuwe bericht. Meer dan een week geen bericht op het Blog, dat zou niet mogen!

S18 & D19, First Navigation

Dag mensen, inmiddels zitten we al bijna twee maanden hier in de States. De tijd gaat snel, hoewel het vaak toch lijkt dat het niet vooruit te branden is. Dat is het dan ook niet. Weer bedankt voor alle leuke en grappige reacties van vrienden, kennisen, familie en KLSers!
Hier een kort 'week'overzicht.

De winden waarmee ik zondag mijn blogbericht heb beëindigd, zaten mij op maandag goed dwars voor mijn S18. Ik mocht inderdaad mijn solovlucht cancellen, aangezien er een zogenaamde 'windshear' van 35 knopen was voorspeld. Dit zijn een soort van sterke windvlagen die uit een willekeurige horizontale of verticale richting kunnen komen, van zo'n 60 km/u. Ondanks het geen directe crosswind op de baan is - het was aangegeven op 2000' - leek het mij zeker niet veilig om weg te gaan. Het magische woord kwam weer tevoorschijn: 'cancellen'.
Diezelfde middag zag ik dat ik de volgende dag aan het einde was ingepland, met een 'due back time' van 17:00. Aangezien de zon om 17:40 onderging, mochten de vluchten voor mij niet veel uitlopen. Er waren vier vluchten voor mij, allemaal met Mr. Sundby. Deze man staat er nog al bekend om laat weg te gaan, dus ik zag de bui al hangen. Toen ik de volgende morgen opstond, zag ik dat hij te laat weg was gegaan, niet verassend. Wat wel verassend was, was dat hij maar liefst 1:45 uur te laat vertrokken was voor zijn eerste vlucht! Dat is niet 'iets later', ik had mijn hele vlucht daarin gemakkelijk kwijt gekund! Het geniepige is, dat hij simpelweg het rooster heeft aangepast. Alle vluchten naar later doorgeschoven en de tijden van zijn eigen vlucht aangepast.
Ik vond dat dit zeker niet door de bocht kon, dus ben ik naar school gegaan en heb ik dit gemeld. Daarna heb ik uiteraard geprobeerd om mijzelf op een andere kist te krijgen. Na veel moeite is dit gelukt, waarna ik om 13:15 kon vertrekken. Om half één op school aangekomen, waar ik alles nog snel moest voorbereiden. Toen ik de ATIS uitluisterde voor het lokale weer, bleek de wind 110/10 te zijn: 10 knopen uit 110 graden. Dat is 9,4 knopen crosswind, wat mijn limiet van 7 knopen overschreidt. Je zult denken, dat wordt cancellen. Goed gedacht! Wij hebben gecancelled... en dat na al die moeite die we hebben moeten doen.

Mijn uniform kon die dag nog niet uit, wij zouden die middag hoog bezoek krijgen vanuit de thuisbasis. Onze directeur van de KLS, Dhr. Assink, zou tezamen met een mooie KLM-delegatie komen: Dhr. De Haan, Dhr. Slobbe en Dhr. Van Dorst. Deze drie 'executives' vormen samen voor een goed fundament van de KLM. Zeker geen laf bezoekje dus!
Alle leerlingen waren, netjes in colbert en al, aanwezig op de presentatie om 15:30. Een presentatie was er niet, maar alle heren hielden een mooi praatje. Dit ging onder andere wat zij deden bij de KLM, hoe het selectietraject er nu uit ziet en hoe het zit met de kredietcrisis. Bij veel mensen speelde dit natuurlijk inh un achterhoofd, want werd je nog wel aangenomen bij de KLM, aangezien de economie lekker op zijn kop staat? Het antwoord was dat de selecties gewoon doorgaan en dat je daarna wel of niet op een wachtlijst komt te staan. Daarnaast blijft het aantal klassen per jaar hetzelfde, alleen komen deze minder vol. Dit terwijl de KLS net aan het uitbreiden was! Het komt er dus op neer dat je achter de feiten aanloopt en het een kwestie van speculeren is. De economie gaat met vallen en opstaan en de luchtvaart heeft hier ontzettend veel last van. Gelukkig is de KLS Preferred Supplier voor de KLM, dus zitten wij wel in een nette positie. Wij komen dus gewoon bij de KLM te werken, alleen met misschien wat meer vertraging.
Na de presentatie zijn wij doorgegaan naar het restaurant Anzio's Landing, gelegen aan runway 22 Left. Daar hebben wij wat gedronken (nee, wij hebben dus niet aan de alcohol gezeten!), bijgepraat met ons hoge bezoek en er stond een buffet klaar, waar wij wel raad mee wisten.

Die avond zijn wij nog naar de bioscoop gegaan, Harkin's Theatres. Zeker geen klein bioscoopje met zijn 24 zalen. Van de buitenkant was het een enorme kartonnen doos met veel neonverlichting, glas en zuilen. Bij de kassa hebben wij ons kaartje gehaald voor de film Max Payne. Hierbij deden wij voor alsof ons Nederlandse Rijbewijs een of ander schoolpasje was. Dit werkte prima. Het accent helpt hier sowieso altijd nog wel.
Bij binnenkomst heb ik een Large Diet Coke gehaald. Ik drink hier tegenwoordig de Diet-versie, omdat het psychisch wat meer gerust stelt als je gemakkelijk - letterlijk - enkele liters naar binnen werpt. Zo heb ik gisteren bij een restaurants zes refills gehad tijdens het eten... en het zijn geen kleine glazen. Sowieso drink ik hier erg veel. Een flesje water is eenmaal geopend zo leeg. Toch staat erop dat er een halve liter in zit. Dit geloof je dan weer niet als het binnen een paar slokken weg is. Tijdens het vliegen gaat er altijd een batterij aan deze flesjes mee. Het probleem is dat ik tijdens het vliegen vaak vergeet te drinken en dit merk je erg goed, met name na de langere vluchten. Je bent gewoon helemaal op, hebt hoofdpijn en voelt je duf. Als ik het vliegtuig aan het inparkeren en 'inpakken' ben, gaat er één flesje doorheen en van het teruglopen van de Ramp naar school is halverwege het tweede flesje al makkelijk helemaal verorberd. Zit er echt een halve liter in?
Maargoed, met een Large zak M&M's in mijn zak en een bekertje van 1,5 liter Diet Coke en ijsklontjes zijn Roy, Eelco en ik filmzaal nummer 9 binnengestapt. Groot beeld, goed geluid, meewippende stoelen en een houder voor je gigabekertje. Je koopt dus een kaartje voor een bepaalde film, maar eigenlijk koop je een kaartje om naar binnen te gaan en kan je dus film na film bekijken. Wij hebben dit niet meer gedaan, aangezien ons tekorte bed (mijn voeten steken altijd een stuk uit) wel heel verleidelijk werd. Volgende keer beter dus.

De volgende dag, woensdag, stond ik weer ingepland voor mijn S18... wederom aan het einde van de dag! Ik kon dus niet veel uitlopers permitteren, anders werd dit weer cancellen. Gelukkig vertrokken alle vluchten voor mij netjes op tijd, zoals het hoort. Zelfs ik kon aan mijn S18 beginnen. Geen kapotte kist, slecht weer of een zon die onder ging die mij nog in de weg stond. Via een Short Field-Take Off - een speciale procedure, waarbij je net doet of het veld heel kort is - ben ik van runway 22 Left opgestegen, waarna ik op 500' AGL een linkerbocht richting het oosten maakte en doorklom naar 3700'. Inderdaad, wederom op richting de Southeast, waar ik bij binnenkomst mijn slow flight ging oefenen, overging op de stalls, daarna de steep turns deed en afsloot met de Practice Forced Landings. Hierna was het op naar William's Gateway, waar ik voor het eerst solo heen zou gaan (hier heb ik tenslotte mijn Endorsement voor). Gateway lag ongeveer 8 mijl ten westen van mij, zo'n zes minuten vliegen. Ik deed mijn voorbereidingen, vertelde de toren op 124.75 dat ik enkele Touch-and-Go's wilde maken en ik kon mij klaarmaken om deze te doen op runway 30 Right. Ik wist dat het veld ergens voor mij moest liggen, maar zag het niet door de combinatie van de laagstaande zon en het slechte zicht in verband met het stof. We zitten hier tenslotte niet voor niets in de woestijn. Gelukkig kwam ik op intuïtie en ervaring netjes uit op Right Base runway 30 Right, waar ik enkele Touch-and-Go's ging maken. Naast mij was het een drukte van jewelste qua opstijgende en dalende helikopters, vlak naast mij. Dat zag er wel heel cool uit.
Na enkele Touch-and-Go's vroeg ik een East Departure aan, waar ik in de Southeast nog twee steep turns draaide en daarop vertrok richting Falcon Field, voor een Full Stop. Sven had een druk vluchtje gehad en was best tevreden. Alleen de Practiced Forced Landings kunnen een stuk beter.

De dag na mijn Solo was het weer een Dual, maar niet zomaar één. Deze Dual zou mijn eerste navigatievlucht worden.
Ik kreeg te horen dat ik naar Pinal Airpark mocht navigeren, een veldje zo'n 110km naar het zuiden. Dit veld wordt voornamelijk door Northwest Airlines gebruikt als 'tijdelijke' opslagplaats voor vliegtuigen. Aangezien het hier zo enorm droog is, hopen ze hier hun vliegtuigen te kunnen stallen zonder dat ze corroderen. Er staan dus ook enorm veel grote vliegtuigen daar langs de runway. Ook de Boeing Dreamlifter staat hier opgeslagen. Deze omgebouwde Boeing 747 heeft een enorme boggel achterop, waardoor hij onderdelen van de nieuwe Boeing 787 (de Dreamliner) kan vervoeren.
Ik moest hier dus mijn planning heenmaken. Rechtstreekt vliegen mag (en kan in dit geval) niet. Het gaat er om dat je via bepaalde herkenbare punten op zowel de kaart als vanuit de lucht gaat navigeren naar je bestemming. Tussen deze punten trek je lijnen op de kaart, markeert dingen die van belang zijn en hoge obstakels krijgen een rood cirkeltje. Met een prestatiediagram reken je uit hoe snel je gaat vliegen en met de voorspelde wind kan je verder plannen. Je rekent hier dingen uit als koers, benodigde tijd, windcorrectie, de lucht- en grondsnelheid (vanwege de wind), benodigde hoeveelheid brandstof en meer. Voor deze eerste vlucht ben ik hier heel wat uren mee bezig geweest. Het is veel rekenwerk en je moet met veel dingen tegelijk rekening houden. Aangezien we eenmaal hier een briefing over hebben gehad en niet echt geoefend hebben, is het ook veel vallen en opstaan. Des te leuker als je planning eindelijk af is.
De vlucht richting Pinal duurde 40 minuten. Tijdens de vlucht ben je telkens aan het opletten op je nog op de juiste koers zit, kijk je naar buiten voor herkenningspunten, voert je checklisten uit en geeft voor iedere nieuwe 'leg' een briefing. Uiteindelijk kwam ik mooi op mijn bestemming terecht, waar wij een Touch-and-Go maakte, met daarna een Full Stop - Taxi Back, waarbij wij langs alle grote kisten, inclusief de Dreamlifter, taxiede. Daarop stegen wij weer op richting het westen, waar wij naar 4500' klommen. In de klim trok mijn instructeur het gas dicht, waarbij ik een geforceerde landing moest oefenen. Dit ging niet helemaal lekker, dus daar ga ik de komende solo's nog wat meer aandacht aanbesteden. Het is wel heel vet om net te doen dat je motor uitvalt en zo ergens al glijdend precies op je punt aan moet komen. Vlak boven een of andere akker ging ik in de go-around om tussen Picacho Mountain en de New Man's Peak door te klimmen naar 4500'. De zon stond al redelijk laag en dit gaf een erg mooi uitzicht, toen wij tussen de bergtoppen vlogen. Op dat moment moest ik aan later denken, wat een mooi beroep wordt dit toch. Betere uitzichten krijg je niet!


Ik vloog naar het startpunt van mijn navigatie terug naar Falcon Field, waarbij Mr. Vascak mij vlak na dit punt liet 'diverten'. Hierbij moet je vanaf je punt naar een vliegveld vliegen. Hierbij moet je je huidige positie op de kaart, de te vliegen koers, de duur en de benodigde brandstof bepalen. Dit brief je aan de instructeur, je vliegt je nieuwe planning en voert alle procedures uit om bij dit vliegveld te komen. Het vliegveld waar wij heengingen was Casa Grande, waar wij twee Touch-and-Go's hebben gemaakt. Daarna moest ik ons naar Coolidge brengen, wat er op neerkwam dat ik wederom mijn positie moest bepalen en Coolidge moest weten te vinden. Na op Coolidge twee Touch-and-Go's te hebben gemaakt, kreeg ik wederom een diversion naar Rittenhouse. Deze ging prima en daarna zijn wij direct doorgevlogen naar Falcon Field.
Een erg interessante vlucht, waarbij ik weer veel geleerd heb. Wij zijn twee uur en drie kwartier onderweg geweest, waarna ik ook wel uitgeput was. Dit kwam ook, omdat ik weinig gegeten en gedronken heb. Dan ga je het wel merken! Bij het debriefen kreeg ik veel complimenten van Mr. Vascak. Aangezien ik een tijd niet met hem gevlogen had, kon hij zien dat ik erg veel progressie had gemaakt, wat hem erg goed deed. Tijdens de vlucht werd er wel veel op mij afgezeken, maar dit komt omdat hij je gewoon dingen wil leren. Niet leuk natuurlijk, maar ik heb wel weer veel geleerd. Ieder zijn eigen manier...

Met dit navigeren kom je steeds op verschillende plekken die toch, ondanks deze woestenij, mooi en divers zijn. Op één van de droogste en heetste plekken op aarde valt toch nog wel veel mooie natuur te zien. In ons appartement hangt een enorme kaart van dit gebied. Hierop zet ieder zijn eigen punaise met op welk vliegveld hij allemaal geweest is (lees: een landing gemaakt heeft). Het is de bedoeling dat mijn witte punaises deze kaart eens flink witkleuren. Toch leuk om telkens nieuwe gebieden en vliegvelden aan te doen. Hier komen dan ook telkens mooie verhalen te boven. Gelukkig is er een bubbelbad waar verhalen en roddels de rondte gaan.

Ik kreeg op mijn vorige bericht nogal wat reacties over dat ik tijdens mijn steep turn ineens een ander vliegtuig voor mij zag opduiken. Dit moet uiteraard even rechtgezet worden om men gerust te stellen.
Ten eerste lijken vliegtuigen altijd veel dichterbij dan dat ze zijn. Als er een vliegtuig 500' onder je doorvliegt, lijkt het alsof jij vlak over hem heengaat, terwijl er zát ruimte over is. Ten tweede zal ik een beeld vormen bij de Southeast Practice Area. Relatief gezien (deze Area is veel groter) kan je het vergelijken met de Hoge Veluwe, waar ongeveer tien auto's rijden. De kans dat deze op elkaar inrijden is erg klein. Nu moet je daar ook nog hoogte bijdenken, wat de kans op fouten wel heel klein maakt. Als je je hoofd er gewoon goed bijhoudt en goed oplet, zal er niets gebeuren. Daarnaast maakt iedereen positierapporten, zodat je weet waar iedereen zich bevindt. Mijn Serengetibril, welke het contrast erg vergroot en ook nog eens op sterkte is, staat mij goed bij in deze tijden. Thuisfront, niets aan het handje dus!


Vandaag stond ik niet op het rooster, wat ik eigenlijk helemaal niet zo erg vond. Even lekker chillen. Met een hele groep in het bubbelbad gebierd, waarna we zometeen gaan uit eten en daarna naar de bioscoop gaan. Morgen sta ik er dubbel op, voor mijn S20 en S21. Ik sta er gelijk op met Jasper en zometeen misschien ook nog met Gijs. Het plan is om de eerste vlucht uit te voeren (airwork e.d.), dan te landen op Gateway, daar met elkaar te lunchen, waarna we elk verder kunnen gaan met de tweede vlucht. Klinkt goed en erg gezellig. Daarnaast is het wel vet om ook een keer echt op een groot veld te stoppen, en dat nog solo. Ik heb er zin an!

D13, S14, D15, S16 en S17

De week is weer voorbij; natuurlijk is er gevlogen en uiteraard is er gecancelled. Hier het weekoverzicht.

Afgelopen dinsdag mocht ik mij weer melden op school, voor een dualvlucht om 09.00LT met Mr. Vascak, D13. Bij deze vlucht zou ik (eindelijk) weer het circuit uitgaan, richting de Practice Area om het zogenaamde airwork te doen. Ik maar hopen dat dit er allemaal nog inzat en goed zou gaan, aangezien ik bijna 3 weken het circuit niet uit ben geweest. Dit heb ik Mr. Vascak dan ook maar voor de vlucht even duidelijk gemaakt, zodat hij hier even rekening mee kon houden. Alle rituelen weer afgegaan en we konden deze keer taxiën naar Runway 22 Left (dezelfde baan als 4 Right, maar de andere kant op). De take-off gedaan, geklommen naar 500' AGL, een linkerbocht van ongeveer 150 graden gemaakt en doorgeklommen naar 3700' MSL, de standaard hoogte voor vertrekkende Sabena-kisten.
Nu was het koers richting de Southeast Practice Area, een groot gebied ten zuidoosten van Phoenix waar het vaak bombol zit met lesvliegtuigen. Ik kwam het gebied binnen bij Apache Landfill, een herkenbaar punt waarboven ik mijn positierapport deed. In deze area hebben we stalls, slow flight en steep turns gedaan. Hierna was het tijd om dit gebied te verlaten en richting William's Gateway Airport te gaan. Op runway 12 Right heb ik enkele Touch-and-Go's gemaakt, waarna wij het vliegveld weer verlieten via een East Departure, wederom richting de Practice Area. Hier hebben wij nog steep turns gedaan, die deze keer 60 graden bank angle bedroegen, in plaats van de lichtere variant van 45 graden bank angle. Dit vereist een stuk meer skills als timing en precisie, aangezien je gemakkelijk 100' kan verliezen. Doordat je het vliegtuig erg snel door een bocht heentrekt, trek je wel enkele G's. Mr. Vascak kan hier niet tegen en kreeg er hoofdpijn van, waarna hij zei dat ik deze maar moest oefenen met mijn solovluchten.
De ATIS van Falcon Field uitgeluisterd, checklisten gedaan, een crewbriefing gegeven en het was tijd om de Class Delta Airspace binnen te gaan. Hier kreeg ik mijn klaring om te landen op runway 4 Right via een 'right base'. Na deze Full Stop was deze vlucht klaar en kon ik voor mezelf gaan oefenen.
Bij de debriefing heb ik mijn zogenaamde 'endorsement' voor Gateway (ik mag hier dus solo ook heen) en een crosswindlimiet van 7 knopen gekregen (10 knopen is het maximum).

Die avond moest er nog wat aan mijn uiterlijk gebeuren. Aangezien ik solo ben gegaan, moet er volgens traditie een stuk van mijn haar af, ook wel millimeteren. Mijn haar was wel toch aan de lange kant aan het worden, dus dit was een prima timing. Scheelt geld en tijd bij de kapper. Daarnaast hoef ik nu mijn haar niet meer te doen of na te denken hoe ik het eens voor de dag ga komen, ik heb weinig keus. Prima!

De volgende dag zou ik mijn S14 mogen doen, je eerste solovlucht waar je ook echt buiten het circuit komt en er dus echt alleen op uit gaat. Helaas zat het weer niet mee en konden alle solovluchten die dag cancellen. De volgende dag opnieuw proberen, maar ook dat mocht niet baten. De crosswind was 7,5kts en mijn limiet is 7, dankuwel! Ik zag de bui al hangen, aangezien Mr. Vascak niet op zaterdag zou vliegen en ik dus op zijn vroegst mijn D15 pas op maandag zou hebben! Alsof we nog niet genoeg zijn uitgelopen.
Vrijdag stond ik om 14:40 ingepland op het rooster en de wind was prima! Dat niet alleen, de lucht was ook heerlijk stabiel. Alles voorbereid, de vlucht doorgenomen en een handtekening laten zetten door een instructeur 'on duty', die mij toestemming moet geven om solo weg te mogen gaan. Na deze controle en een handtekening rijker kon ik mijn missie beginnen. De kist preflighten, waarbij je nog beter oplet of het vliegtuig wel oké is, aangezien je alleen vliegt. Met een vertraging van twintig minuten kon ik vertrekken richting dezelfde Practice Area. Hierbij bleef ik in het noordelijke deel, waar ik slow flight, steep turns en stalls oefende. Daarnaast moet er natuurlijk aan de gebruikelijke checklisten, procedures, crewbriefings en R/T gehouden worden. Streng zijn op jezelf tijdens deze solovluchten is wel echt een must, anders heb je er weinig aan.
Daarnaast merk je heel erg dat je veel beter naar buiten kijkt en dan vooral op verkeer let. Je zit nu helemaal alleen en wilt niet dat er iets gebeurt. Netjes je positiecalls maken, goed luisteren naar de andere calls en een beeld vormen in je hoofd. Nu kan je dit nog zo precies mogelijk doen, opletten moet echt. Zo zag ik ineens een andere Archer recht voor me opduiken, terwijl ik in een steep turn zat. Nog harder draaien kan niet en ik schrok me letterlijk de pleuris. Er zat nog genoeg ruimte tussen en ook het andere vliegtuig was bezig met uitwijken, maar toch moet je dit soort dingen minimaliseren. Ik heb mijn positiecalls keurig gemaakt en gevraagd wat zijn positie en intenties waren, waarop ik geen antwoord kreeg. Na mijn derde keer vragen wat zijn intenties waren, kreeg ik "look out next time" te horen, wat mij er toe liet besluiten om hier maar weg te gaan. Ik zocht een rustiger gedeelte op en zorgde dat ik uit zijn buurt bleef, wat mij een stuk veiliger leek.
Nadat ik klaar was met het zogenaamde airwork, zette ik koers naar Falcon Field, waar ik enkele Touch-and-Go's maakte. De eerste landing was een 'normal', die echt gewoon heerlijk ging. Dat geeft een goed gevoel! De volgende 'normal' ging ook erg netjes. Daarna ben ik doorgegaan met de flapless, waarbij ik bij de eerste poging in de go-around ben gegaan, aangezien ik te lang aan het flaren was en de kist gewoon niet wilde zakken. De tweede flapless ging prima, waarna ik afsloot met een full stop - glide in. Deze laatste was een beetje hard, maar nog te doen. Terug naar de parking en deze vlucht was voorbij.
Het solovliegen bevalt mij prima! Je kan doen wat jezelf wilt, hebt niemand die op je zit te letten of te zeuren en het is goed voor aspecten als leiderschap, zelfstandigheid en zelfkritiek. Laat maar komen die solo's!

Nu zou ik dus vast komen te zitten in het weekend, aangezien Mr. Vascak niet zou vliegen. Tot mijn verbazing stond ik echter wel op het rooster voor zaterdag, voor mijn D15 met Mr. Tell. Aangezien deze man weinig leerlingen heeft, doet hij ook vluchten met anderen, prima dus. Ik kon de volgende dag toch vliegen en een beetje inhalen.
De volgende dag om 9 uur op school verschenen en mijn vlucht voorbereid. Dit zou mijn tweede Cross-Country vlucht zijn, wat betekent dat je verder dan 25 mijl van je vertrekpunt komt. Na al mijn spullen klaar te hebben gemaakt ging ik briefen met Mr. Tell. Wij besloten om naar Coolidge te gaan, een ongecontroleerd veld in het zuiden. Op mijn kaart gekeken waar ik heen moest en hoe ik moest vliegen. Niet veel moeilijks, bijna rechtdoor richting het zuiden, langs een kanaal.
Op naar de kist, opgestegen en geklommen naar 3700', waarna wij via een East Departure met een IAS tussen de 110 en 120 knopen zuidwaarts vlogen. Het was erg stabiel, dus een kwestie van aftrimmen, het stuur loslaten en bijpraten met deze man.
15 Mijlen ten noorden van het veld het weer van een nabij gelegen veld opgehaald via de radio en de communicatie uitgeluisterd van Coolidge Traffic. Aangezien dit veld ongecontroleerd is, praten de piloten onderling op een specifiek kanaal, waar zij hun positie en intenties aangeven. Hieruit kon ik afleiden hoe het er aan toeging op dit veld en kon ik mijn initial call op 10 mijlen ten noorden maken. Ik zou de left-handed traffic pattern voor runway 17 ingaan via een 45-entry. Op dit veld hebben we enkele Touch-and Go's gemaakt, waarna wij Coolidge achter ons lieten liggen via een North Departure. Op volle snelheid zijn wij teruggegaan naar de Southeast Practice Area, waar wij oefeningen als steep turns, slow flight en stalls gingen doen
Mr. Tell is een aardige man die duidelijk uitlegt, interesse toont en ook kritisch is. Zo moeten wij het hebben! Omdat wij nog wat tijd over hadden, vroeg de man of ik nog wat wilde doen. Aangezien de steep turns van 60 graden bank angle nog helemaal niet goed gaan, hebben wij die nogmaals doorgenomen, waarna wij weer inbound gingen voor KFFZ, ook wel Falcon Field. Hier hebben wij verschillende landingen geoefend, waarna wij uiteraard met een Full Stop eindigden.
Mr. Tell vond mijn 'aircraft handling' erg goed en ook de landingen, waar ik totaal niet tevreden mee was, vond hij wel prima. Het airwork was ook prima, maar toch streven wij naar perfectie - wat nooit behaald wordt - om het nog beter te doen. Toch goed om complimenten te krijgen van een andere instructeur.

Ik zat nu lekker in het ritme van vliegen en wilde meer. Aangezien er nu drie solo's op het programma stonden, kon ik nog meer solo's in het weekend vliegen volgens eigen planning. Aangezien het toch wel een drukke vlucht van twee uur was, ik hoofdpijn had en snel mijn maag moest bijvullen, twijfelde ik nog. Na mijn vlucht afgehandeld te hebben op school, ben ik thuis wat gaan eten en heb ik een plons in het zwembad gemaakt. Ik voelde dat ik er weer klaar voor was en heb ik mijn uniform aangetrokken, waarna ik naar school vertrok.
Bij Dispatch heb ik om een kist gevraagd. Zij wezen bij de N965WG toe, waarna ik mijn vlucht kon voorbereiden. Dit gaat tegenwoorig gelukkig wel lekker snel. Nadat ik klaar was heb ik mij af laten tekenen bij Mr. Eggeling en was ik klaar om de lucht in te gaan. Het was al kwart over vier, om kwart voor zes zou de zon onder gaan en je moet voor zonsondergang terug zijn. Ik was nog niet weg en moest mijn kist nog checken, mijzelf installeren en de checklisten doornemen.
Bij de checklisten kwam ik erachter dat mijn Pitot Heat niet werkte. Dat zou mij toch niet overkomen! Ik kon ook geen andere kist meer pakken, aangezien ik al erg krap qua tijd zat. Bij het nalezen van de AOM kwam ik erachter dat je weg mag met een Inoperative Pitot Heat. Gelukkig dus!
Iets na half 5 ben ik vertrokken en ben ik richting de Southeast gegaan. Toen ik daar klaar was met mijn airwork, ben ik iets na kwart over 5 teruggegaan naar Falcon Field. De zon stond erg laag en het zou niet meer lang duren voordat deze helemaal ging verdwijnen. Ik kon dus niet al te lang meer in de lucht blijven. Aangezien runways 22 (zuidwest gericht) in gebruik waren en de zon in het westen ondergaat, had ik nagenoeg de zon recht in mijn bakkes bij de landingen. Dit maakte het er wel een goede oefening op. Ik heb enkele landingen gedaan en ben geëindigd met een Precision / Short Field Full Stop, oftewel: een precisielanding waarbij je harder remt dan normaal. Bij dit remmen ging het niet helemaal lekker. Ik remde iets te hard, waardoor mijn brakes blokkeerden en ik een stukje slipte. Aangezien dit bij het linker- en rechterwiel gelijk opging, had ik het in eerste instantie niet door, maar liet later de brakes los. Bij het terugtaxiën merkte ik dat ik zogenaamde 'flat spots' had gecreëerd op de banden, vergelijkbaar met de vierkante wielen bij de NS.
Met dit laatste was ik dus uiteraard helemaal niet tevreden, wat ook wel logisch is. De rest van de vlucht ging echter wel lekker fijn, op de landingen na. Ik heb aan maintenance doorgegeven dat ik de flat spots gecreëerd heb en dat de Pitot Heat niet werkt. Daarna weer mij administratie bijgewerkt, waarna de lange dag erop zat. Het was immers al na zessen en ik was al om 9 uur 's morgens op school begonnen.

De volgende dag werd ik al rond 7 uur 's morgens wakker, waarna ik besloot rustig aan te doen en om half 9 naar school te gaan. Inderdaad, Sven zou weer gaan vliegen en even vaart maken! Als ik S17 en S18 zou gaan doen, zou ik de volgende dag D19 hebben, een navigatievlucht waarvoor veel planning vereist is. Aangezien ik mijn S17 een stuk langer moest maken, doordat ik S16 eerder had afgebroken vanwege sunset, zou dat betekenen dat ik bijna 3,5 uur solo zou moeten vliegen én daarnaast nog een hele planning moest maken die - naar horen zeggen - 8 uur van je tijd in beslag kan nemen. Dit leek mij geen goed idee, waardoor ik besloot alleen S17 te doen, zodat ik tijd over had om te leren en te chillen.
Na alles snel doorgenomen en gedaan te hebben, ben ik om half 10 de lucht ingegaan, tezamen met de Archer 4149Y. Wederom richting de Southeast, waar de lucht heerlijk stabiel was, alleen het zicht wat minder, zo'n 4 à 5 mijl. Prima te doen en het zou deze keer niet zo druk zijn, aangezien het zondag is. Net binnen de area binnengekomen, begon ik met een slow flight, waarna ik koers zette naar Renaissance Festival, een herkenbaar punt vanuit de lucht. Hierboven heb ik steep turns gedraait en stalls gemaakt. Tussendoor twee keer een Practise Forced Landing uitgevoerd, die prima gingen. Erg cool om in de Middle of Nowhere zomaar je gas dicht te trekken op hoogte en te oefenen dat je een noodlanding moet maken. Zodra je geen power meer hebt, pitch je voor 76 knopen om zo ver in zo min mogelijk tijd te komen en kijk je waar je wilt landen. Je voert je 'Engine Failure in Flight'-Emergency Checklist uit het hoofd uit, Squawkt (simulated) 7700, doet een (simulated) Mayday-oproep en voert daarna de 'Forced Landing'-Emergency Checklist uit. Nu is het zaak om op je vooraf gesproken punt om te landen aan te komen. Natuurlijk land je niet echt, maar ga je boven de grond in de go-around. Het moeilijkste hieraan is dat je zweeft (je hebt geen power meer) en toch op je vooraf afgesproken punt moet komen. Toch een vet gevoel als dit weer lukt en het geeft sowieso wel een kick om dit soort dingen te oefenen, net zoals het andere airwork.... en dat solo!
Inbound naar Falcon Field, waar ik nog zeven Touch-and-Go's heb gemaakt, die ik zoals altijd afsluit met een Precision - Short Field combinatie. Daarna het gebruikelijke 'paperwork' gedaan en een zelfevaluatie over mijn vlucht heb gemaakt. Zo kan ik bijhouden wat goed en slecht gaat en waar ik eventueel aan moet werken.




Verder heb ik deze dag lekker aan het zwembad gelegen, waar ik tevens wat in de boeken heb gezeten voor de aankomende D24-check. Heerlijk gechillt en 's avonds een heerlijk Chow Mein-menu gehaald bij de Tasty Joe's, voor maar 6 Dollar! Prima dus. Nu lekker aan de Southern Comfort - Ginger Ale, omdat het kan. Ik mag morgen vroeg op om zeer waarschijnlijk mijn vlucht van kwart voor 7 's morgens te cancellen. Er zijn weer leuke winden voorspeld voor morgen...

"Student Pilot First Solo"

Als eerste heel erg bedankt voor alle leuke berichten die ik heb ontvangen. Supertjes! Leuk dat jullie de tijd nemen om mijn werkstukken te lezen en berichten te plaatsen. Zelfs een bericht vanuit Singapore, groeten terug vanaf de andere kant van de wereld!

Om 4 uur vanmorgen ging de wekker af. De dag waar ik lang op heb zitten wachten was aangebroken. Hetzelfde ochtendritueel werd weer halfslapend afgegaan: toilet, douchen, uniform aan, schoenen aan, deo, geurtje en het haar doen. Dat alles zo stil mogelijk, aangezien onze Tim nog in der dromenlanden zat. Toch was er iets anders deze morgen. Sinds tijden moest ik weer een stropdas om. Deze stropdas heeft na 9 maanden trouwe dienst tijdens de theorietijd hier alleen maar in de muffe inloopkast gehangen voor de solovlucht, met een back-up stropdas nog in de verpakking.
Er werd ontbeten, de weatherbriefing werd gemaakt en ik moest nog twee keer een Mass&Balance doen. Tussendoor werd er wat op het Internet rondgestruind en geMSNt. Om 5 uur naar de poort van The Springs gelopen, waarna het busje spoedig kwam. Hier tezamen met al wat Indiërs en Belgen ingepropt, inclusief de grote Jeppesen Flightbags. Op naar school!

Op school ingelogd, mijn voorbereidingen nog even doorgekeken, de kist gepreflight in het donker en de administratie voor deze solo even gereed gemaakt. Al het papierwerk moet namelijk wel kloppen voordat je solo mag, met de vele handtekeningen compleet. Ik had er zin in!
Iets na zessen kwam Mr. Vascak op school aan, waarna we gingen briefen. Het weer was meer dan prima en de lucht kon niet anders dan mooi stabiel zijn rond deze tijd. Hij heeft mijn pre-solotest nagekeken - deze test gaat over allerlei dingen m.b.t. procedures, het vliegen en het vliegtuig - waarna ik en hij er klaar voor waren. Sleutels pakken en op naar de kist. Het was al een week geleden dat ik met Mr. Vascak heb gevlogen, dus ik zou hem eens wat laten zien.

De vlucht ging zoals een alledaagse vlucht, alleen dan een stuk korter. Wij hebben 3 circuitjes gevlogen, met een touch and go, een 'full stop - taxi back' en een 'full stop - terminate'. Na de laatste landing taxiede ik terug naar de ramp, richting de hangaar van Sabena. Daar stonden de eerste klasgenoten al klaar, gewapend met camera's, videocamera's en scanners om met de toren mee te luisteren. Ik parkeerde het vliegtuig vlak naast hen en zette de motor uit. Vascak tekende enkele 'endorsements' (toestemmingen) en mijn medical. Hij stapte uit en liet mij alleen met mijn Archer. Helemaal alleen...



Daar ging ik dan, alle rituelen als checklisten af, maar dan zonder iemand die een oogje in het zeil hield. En dat voelde prima! Ik was klaar om weg te taxiën, terwijl het naast mij redelijk druk werd qua klasgenoten. Ook dat voelde prima! Klaar om me bij Ground aan te melden.

Sven: "Falcon Ground, Archer 4140W Student Pilot First Solo, Parked at the Sabena ramp, Ready to taxi with information Delta."
Ground: "Archer 40W, Taxi to the runup-area en advise when complete."
Sven: "Taxi to runup and will advise, Archer 40W."


Wegtaxiën, even zwaaien en mijn runup gedaan, waarna ik klaar was om naar Runway 4 Right te taxiën. Onderweg zag ik een hele stoet aan klasgenoten zich verspreiden over de ramp, om te kijken, te filmen en foto's te nemen. Fijnzo! Bij de 4R aangekomen, nam ik contact op met de toren op 124.60.

Sven: "Falcon Tower, Archer 4140W Student Pilot First Solo, Holding short at runway 4 Right for closed traffic, Full stop - taxi back."
Tower: "Archer 40W, Runway 4R, Cleared for take-off, Make right traffic."
Sven: "Runway 4R, Cleared for take-off, Right traffic."

Ik voerde snel - al taxiënd - mijn 2nd Part Before Take-off Checklist uit en keek of er geen verkeer aankwam. Oplijnen op de centerline, de Throttle vol naar voren en rollen maar. Kijken of ik genoeg power had en de 'rotation' uitvoeren op 60 knopen. Daar gingen we, voor het eerst alleen take-off. Hoe heftig voelde dat! Ik maakte mijn circuitje zoals altijd, deed mijn procedures, hield een crew-briefing (tegen mijzelf) en voerde de checklisten uit. Daarna kwam hetgeen wat ik altijd al had willen doen, alleen landen!

Take-off!

Het was een mooie morgen, met wat altocumulus hoog in de nog half paarsgekleurde lucht. De lucht was stabiel en op final kwam de wind bijna recht van voren. Afijn, ik was mooi uitgelijnd en voor mij lag waar ik moest zijn, Runway 4R. Ik daalde via de glideslope naar de runway, "500ft: Cleared" en "200ft: Runway Clear". Klaar om te landen! Met mijn snelheid op 70 knopen, flaps vol uit op 40 graden en een klein beetje power daalde ik richting de blokken op de baan. Vlak boven de baan de neus iets optrekken en zachtjes landen met de achterwielen, heerlijk! Een prima landing en Sven was tevreden. In plaats van gas geven en weer opstijgen, moet je bij je First Solo terugtaxiën en opnieuw take-off gaan. Hier gehoorzaamde ik maar aan en taxiede ik terug richting de Hold-shortline voor Runway 4R.

Approach met landing

Zo heb ik uiteindelijk drie take-offs en landingen gemaakt. Mijn eerste landing was erg netjes en zachtjes. Bij mijn tweede landing raakte ik zachtjes de grond, waarna ik weer iets opsteeg om weer te landen. Niet zoals het hoort, maar toch nog netjes en de landing was zacht. De laatste landing was meer dan prima en leek op een Soft Field landing.




Aangezien de laatste landing een Full stop - Terminate was, kon ik na het verlaten van de runway terugtaxiën naar de Sabena ramp. Naast mij zag ik alle klasgenoten naar de standplaats van mijn vliegtuig snellen. Eenmaal daar aangekomen zette ik de motor uit en handelde ik mijn checklisten af. Mike van Dispatch opgeroepen dat ik 'Back on the ramp' was, waarna inmiddels alle klasgenoten en Mr. Vascak de 40W omsingeld hadden. Ik stapte uit en kon een luid applaus in ontvangst nemen, yeah! Nu was het aan Mr. Vascak om mijn stropdas af te knippen, volgens het ritueel. Daarnaast mag je ook de grond niet meer raken, waardoor ik de felicitaties op de vleugel in ontvangst kon nemen, waarna men mijn Archer met mij erop in de parking duwde.

Ik werd richting de auto gedragen en ik de kofferbak gestopt. De klep ging dicht en een wilde rit richting The Springs volgde. Daar aangekomen moest ik wederom gedragen worden, richting het zwembad. Inderdaad, een frisse duik zou spoedig volgen! Aan de rand van het zwembad werd ik bovenhands - in uniform en al - in het water gegooid, waar ik in een sierlijke beweging in belandde. Ik herinnerde mijn eerste zwemles met kleding aan nog, alleen voelde dit een stuk prettiger. Volgens ritueelstandaarden heb ik een 'holding' rechtsom gezwommen, waarna ik met een bommetje in de Hot Tub belandde, waarvan de jetstreams op volle toeren draaiden om bubbels te blazen. Dit voelde heerlijk en relaxed!

Het 'vijveren'

Na genoeg genoten te hebben, ben ik naar huis gelopen/gedropen, waar ik mijn natte uniform uithing en een lekkere warme douche nam. De dag was nog vroeg, maar het was al een heerlijke! Een uurtje later ben ik via de Jamba Juice richting school gedaan om de benodigde papieren in te vullen en heb ik de rest van de dag besteed aan het verzamelen van filmpjes en foto's en het bekijken daarvan. Daarnaast gewoon heerlijk gerelaxed. Vanavond zijn wij nog uit eten geweest bij de Red Lobster, aangezien Gijs om dezelfde tijd als mijn solo zijn D11 check gehad en gehaald heeft. Gefeliciteerd Gijs! Bedankt voor het eten, hoewel je deze zelf niet kon betalen, aangezien jouw creditcard over zijn limiet heen zit...

... net als de mijne!

De komende tijd ga ik druk aan de slag met het filmmateriaal om de solofilm te maken. Het moet een mooie worden, dus dit kan even duren!

Vooruitgang!

Goedendag lezers. Het was wederom een zware en stressvolle week. Om een erg lang verhaal erg kort te houden, ik had gisteren uiteindelijk mijn Check.

Deze Check zou ik hebben met Mr. Sundby, de instructeur van Tim en Gijs. Het schijnt een vreemde kerel te zijn met rare ideeën. Ik zag de bui inderdaad al hangen...ik weer! Er zijn zoveel instructeurs en Sven krijgt een instructeur die door anderen als 'idioot' omschreven wordt, Fijn!
De dag van tevoren had ik mezelf goed voorbereid. Als eerste had ik in de morgen een vlucht met Mr. Wilson, tijdelijk een andere instructeur om een second opinion te krijgen. Deze vlucht ging heerlijk, gewoon heerlijk. De beste man heeft mij moed ingesproken en ik was stomverbaasd om te zien hoe het óók kon. Het was niet eens mijn eigen instructeur, maar deze man behandelde mij als zijn kind. Hij sloeg een arm om mij heen, zij dat ik het kon en dat ik zijn project zou worden, prima dus! De vlucht ging zoals gezegd ook echt heerlijk. Alles verliep soepel en tot en met de landing ging alles foutloos. Als ik mijn zogenaamde '200ft-callout' had gedaan, was het bijna perfect volgens de man... perfect bestaat niet. Toen ik voor het eerst mijn vliegtuig (zo stijlvol en smooth) aan de grond zette, bewoog de man zich naar mij toe en hing daar met zijn 250 pond aan mijn schouders. Inderdaad, deze man omhelsde mij omdat het zo goed ging. Dit terwijl ik nog take-off moest gaan (het was een touch and go), dus ik het vliegtuig nog in bedwang moest houden. Hoe heerlijk voelde dit! Hierop volgde de ene heerlijke landing na de andere, prima!
Na de vlucht had deze man er geen twijfel over dat ik gewoon prima kon vliegen. Dit heeft hij dan ook aan de Training Manager verteld, wat mij nog meer goed deed, aangezien Mr. Wilson ook wel wat aanzien heeft hier. Ik was (weer) klaar voor mijn Check en ik had er zin in!
In de middag - voor de zoveelste keer - lopen leren, om zo goed mogelijk voorbereid te zijn op mijn check. Ik zou en moest deze halen!

De volgende dag zou ik om 11.00LT met Mr. Sundby dan mijn Check hebben. Redelijk goede tijd: ik kon 'uitslapen' en het zou nog niet heel erg turbulent zijn. De gedachte aan de instructeur maakte me er dan niet vrolijker op, maar ik probeerde mijn gedachten zoveel mogelijk bij de fijne vlucht van de dag ervoor te houden. Thuis mijn Mass&Balance en mijn Weatherbriefing gemaakt en op naar school. Daar nog even de laatste dingen doorgenomen en de nodige voorbereidingen getroffen, nu was het wachten op Mr. Sundby. Deze kwam op tijd terug van zijn vlucht met Gijs, waarna ik met hem ging briefen. Een aardige man die wel vreemd overkwam. Het kwam erop neer dat we alles gingen doen volgens de check, aangezien dit een volledige recheck was. Dit hield in dat ik bijvoorbeeld ook buiten het circuit moest gaan en daar dan weer een Practice Forced Landing moest laten zien. Eigenlijk had ik hier helemaal geen zin in, want ik wilde gewoon laten zien dat ik goed kon landen en de rest was eerder al meer dan prima bevonden.
Deze man keek niet eens naar mijn Mass&Balance en Weatherbriefing én ik kreeg geen oral (mondelinge toets over van alles en nog wat). Ik ging de kist preflighten, hij ging Gijs debriefen en daarna waren we klaar om te gaan. Hetzelfde verhaal als altijd volgde: crewbriefing, checklisten, runup, taxiën en de toren oproepen. Via runway 4R opgestegen om in het circuit te blijven voor runway 4L. Ik heb mijn landingen gedaan en deze man begon nog wat raar commentaar te leveren. Zo zou ik mijn circuitjes te wijd maken (ik was prima!) en waren mijn landingen te 'flat'. Toen ik mijn circuitjes wijder ging maken, haalde ik de runway niet toen ik via de Glide-In zou landen. Hierbij trek je op downwind je gas dicht en zweef je richting de runway. De toren vroeg bij het volgende rondje of ik dichterbij wilde blijven. Dankuwel toren!
Mijn landingen waren ook te flat? Ik vond het geen perfecte landingen en was er zelf niet tevreden mee nee, maar te flat? Het kon inderdaad mooier, maar flat? We hadden nog niet alles gedaan en we zouden een full stop maken. Waren we al klaar dan? Daar kwam bij dat hij de laatste landing ging doen, om het voor te doen. Ik zag de bui al hangen, ik was gezakt. Maar het ging toch prima? Om er het beste van te maken, wilde ik nóg een landing doen, wat hij prima vond.


Zijn beurt om de landing te laten zien. Bij het flaren gaat het er dus om dat je vlak boven de baan je neus rechttrekt, zodat je ongeveer 1 meter boven de baan zweeft. Aangezien je geen gas meer geeft, zal je steeds iets dalen, waarbij je de neus weer iets omhoog trekt. Zo blijf je nagenoeg op dezelfde hoogte, rem je af en zal eerst je main gear de grond (zachtjes) raken.
Hij kwam aan via de glideslope en trok vlak boven de baan zijn neus omhoog. Dit deed hij echter iets teveel, waardoor hij weer begon te stijgen (dit wordt 'balloonen' genoemd). Aangezien er geen gas meer openstaat, rem je zo snel af, waardoor je als het ware uit de lucht valt. Dit gebeurde dan dus ook en de man landde best wel hard op de baan. Hij landde op zijn achterwielen en inderdaad niet flat, maar daar is ook alles mee gezegd. Moest ik zo landen!? Een slechte landing kan gebeuren, maar als je daarna nog zegt dat het goed gaat en dat het zo moet, pff!
De laatste landing heb ik op mijn eigen manier gemaakt. Netjes zacht en de neus iets minder omhoog om het balloonen tegen te gaan. Ook wel 'flat' genoemd door Mr. Sundby. Flat landen houdt in dat je op de drie wielen tegelijk landt, wat mij niet overkomen is.

Ik heb alles netjes proberen af te maken en toen we stil stonden gelijk gevraagd of ik het gehaald had. "No, no, noo......you did allright". Lekker tegenstrijdig, maar ik had het dus gehaald? Ik was er nog niet zo zeker van, aangezien ik de man maar apart vond. Toch had ik echt wel goed gevlogen, al vond ik het onder mijn eigen standaard. Bij de debriefing bleek dat ik het gehaald had,... eindelijk, EIN-DE-LIJK. Met een heerlijk vrij gevoel ben ik het weekend ingegaan, heb ik mijn instructeur gebeld en heb ik Mr. Wilson een dankmailtje gestuurd.
Die avond zijn wij uit eten gegaan bij Anzio's Landing. Een redelijk chique restaurant, aan de runway van Falcon Field, waar je ook met je vliegtuig of helikopter kan parkeren! Prima eten gehad en diezelfde avond zouden Tim's moeder, tante en zusje Marjolein komen. Erg gezellig en leuk om die mensen hier te hebben.

Nu wordt er vooral gechillt en wordt het tijd om morgen solo te gaan. Hier heb ik enorm veel zin in en ik kijk er dan ook erg naar uit. Eindelijk gaat het dan gebeuren, zonder die instructeur naast je. Dat moet wel een opluchting zijn en een enorme kick geven!
Morgen horen jullie hier meer over en zal ik mijn verhaal afmaken. De tijd dat ik vlieg is al bekend, 's morgens om half 7. Een prima tijd. Jammer voor de rest, want die moeten ook allemaal vroeg hun nest uit om te kijken! De echte die-hards die mij via de radio live willen horen tijdens mijn solo, dat kan.
Hier de uitleg:

Open Internet Explorer (andere browsers werken waarschijnlijk niet)
Ga naar http://www.squawkvfr.com
Klik links op 'Falcon Field Airport'
Klik rechtsonder op de radio

Hier zul je mij kunnen horen. Vanaf ongeveer 7 uur lokale tijd, dus 16.00 Nederlandse tijd ben ik te horen, dit kan uitlopen. Als je mijn stem niet herkent, ik zit in de Archer 4140W, ook wel Archer 40W genoemd en zal soms de term 'Student First Solo' gebruiken.
Jammer aan deze website is dat de helft van de transmissies wegvalt.